ตอนนี้.
มีภูติผีตนหนึ่งเดินมาถึงทางเหนือสุดทวีป
ที่นี่ อุณหภูมิลดต ่าลงจนน่ากลัว!
อุณหภูมิติดลบ ต ่ากว่าทั่วไป!
ข้าเกรงว่า แม้แต่ขอบเขตเสมือนเทพที่แข็งแกร่ง ก็ยังพบว่ามันยากที่จะขยับแม้แต่นิ้วเดียวที่นี่
พวกเขาอยู่ที่นี่ไม่ได้!
แต่.
เหมือนเห็นภาพหลอน ของชายในชุดคลุมสีขาว เดินอยู่ในสถานที่นี้เหมือนเดินบนพื้นราบ
เหมือนเดินเล่นในสวน!
ที่นี่ แม้ว่าอุณหภูมิจะเลวร้าย ยิ่งกว่าทางแดนเหนือสุดขั้ว
แต่ปราณจิตวิญญาณ กลับมากมายมหาศาล!
ปราณในที่นี้เหมือนกับเป็นสสาร มีความหนืดข้นมาก
มันยังควบแน่นเป็นเมือกปราณ ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
และนี่คือส่วนที่ลึกที่สุดของแดนเหนือสุดขั้ว!
ในโลกรกร้างนี้ เกรงว่ายังไม่เคยมีใครมาที่นี่
ชายในชุดคลุมสีขาวมาที่นี่
เขาถูกดึงดูดด้วยปราณจิตวิญญาณ
ปราณนั้นพาเขามาที่นี่
เงาของชายคนนั้นคือ หลู่ชางเฉิง!
“ห่าอะไรพาข้ามาที่นี่ได้เนี้ย?”
หลู่ชางเฉินเดินไปข้างหน้าพร้อมกับสาปแช่ง
เดิมทีเขากำลังผักผ่อน และไม่คิดจะออกไปที่ไหน
จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเรียก เสียงนั้นบอกให้เขามาหา
แต่หลู่ชางเฉิน ไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับหลายสิ่งมากเกินไป
เรื่องของเย่ชิวไป่และคนอื่นๆ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ หลู่ชางเฉินปวดหัวแล้ว
เขาต้องการที่จะไม่สนใจ
อย่างไรก็ตาม ระบบบอกว่า
มีบางสิ่งบางอย่างที่นี่ มีประโยช์สำหรับเขา!
ต้องมาที่นี่เท่านั้น.
พอระบบกล่าวอย่างนั้น
หลู่ชางเชิงจะทำอะไรได้อีก
ก็ต
