ในเมืองเทียนชิง
ควันด ำลอยเต็มอำกำศ และสงครำมก็ปะทุขึ้นทุกที่
เสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ยังคงดังมำจำกในเมือง
และบนก ำแพงเมืองที่พังทลำย มีผู้คนหลำยคนจำกรำชวงศ์หลัวอี้ยืนอยู่บนหลังม้ำ
จัดกำรวำงหัวที่เปื้อนเลือดต่อไปเรื่อยๆ
หัวคนเหล่ำนั้น มีสีหน้ำหวำดกลัวบนใบหน้ำของพวกเขำ
ไม่เต็มใจ!
ตื่นตระหนก!
หรือสิ้นหวัง!
ทุกหัวแขวนไว้ที่ก ำแพงเมือง
ผู้น ำนิกำยเทียนชิงดูฉำกนี้ ก ำหมัดแน่น และเลือดไหลออกมำจำกก ำปั้น
ใบหน้ำของเขำ แดงก ่ำด้วยควำมโกรธ!
คิ้วของเขำขมวดแน่น และควำมโกรธในดวงตำของเขำดูเหมือนจะระเบิดออกมำจำกรูม่ำนตำของเขำ!
เมืองเทียนชิง
เป็นเขตอ ำนำจนิกำยเทียนชิง!
ส ำหรับผู้น ำนิกำย เขำมีควำมรู้สึกผูกพันอยู่แล้วกับเมืองนี้
แม้ว่ำโดยปกติจะไม่ค่อยดูแลอีกต่อไป แต่เขำก็มอบให้ผู้อำวุโสจัดกำร
อย่ำงไรก็ตำม เมื่อเห็นฉำกนี้แล้วเป็นธรรมดำที่เขำจะโกรธมำก!
ในที่สุดผู้น ำนิกำยก็ทนไม่ได้
เขำก ำลังจะก้ำวไปข้ำงหน้ำ!
เหลียงเฟิงหยุดผู้น ำนิกำยทันที โดยกล่ำวว่ำ: “ผู้อำวุโส อย่ำหุนหันพลันแล่น!”
ผู้น ำนิกำยชี้ไปที่ฉำกบนก ำแพงเมืองและกล่ำวอย่ำงโกรธๆ ว่ำ“เจ้ำจะท ำให้ข้ำทนได้อย่ำงไร!”
เจี้ยนเจำเมี่ยนและเหลียงเฟิง ต่ำงก็เป็นผู้ฝึกฝนดำบ
เป็นเรื่องปกติ ที่อำรมณ์ของพวกเขำมักจะสงบกว่ำคนอื่น
เจี้ยนเจำเมี่ยนกล่ำวอย่ำงใจเย็น: “ผู้อำวุโส หำกท่ำนกระท ำกำรโดยประมำทในตอนนี้ ท่ำนอำจไม่สำมำรถท ำอะไรได้ และเรำอำจล้มเหลวด้วย”
“
