หม่าคั่วช ่าชองวิธีการหลอม [ดาบอัคคีเซียน] อย่างสมบูรณ์แทบไม่มีข้อผิดพลาดใด ๆ
แค่วาดอักขระก็สร้าง [ดาบอัคคีเซียน] สำเร็จแล้ว
เขาวาดอักขระมาเป็นสิบ ๆ หน ไม่มีทางผิดพลาดไปได้
ดังนั้น หม่าคั่วจึงคิดว่าตนชนะแล้ว
เจียงผิงอันเหวี่ยงค้อนอย่างสุขุม เอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า “เจ้ารีบ ๆ วาดอักขระดีกว่านะ หาไม่ ข้าจะแซงเจ้าแน่”
“แซงข้า? ฮ่า ๆ ขำตายล่ะ”
หม่าคั่วหัวเราะน ้าตาแทบเล็ด “เจ้าเพิ่งเริ่มผสานแร่ ระหว่างเราใช้เวลาห่างกันสามเดือน ต่อให้ข้ารอเจ้าสองเดือนครึ่ง เจ้าก็ยังตามข้าไม่ทัน”
“นอกจากนั้น การผสานวัตถุดิบนั้นยากอย่างยิ่ง เจ้าจะสำเร็จหรือไม่ก็ใช่แน่นอน แต่เจ้ายังมาทำอวดเก่ง หากเจ้าสร้างสมบัติลับสำเร็จในขอบเขตนี้ ข้ายอมทิ้งเตา ไม่ขอหลอมอาวุธวิเศษอีกในชาตินี้เลย”
ทั้งหม่าคั่วและนักหลอมอาวุธทั้งหลายที่นี่ล้วนคิดว่าเจียงผิงอันอวดเก่งปากดี ระหว่างทั้งสองต้องใช้เวลาห่างกันหลายเดือน ไร้โอกาสแซงหน้าได้เลย
เปรี้ยง!
ค้อนของเจียงผิงอันทุบใส่วัตถุดิบอาวุธซึ่งถูกผสานตัวเสียงสนั่นแต่เรื่องประหลาดก็คือ หนนี้ไม่มีประกายไฟเรืองรอง แต่กลับมีอักขระเรืองรองทั่วฟ้า
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
ทุกการลงค้อนของเจียงผิงอันก่อเกิดอักขระนานา รัศมีลึกลับฉาบเวหา นิมิตประหลาดนี้ทำให้ผู้ฝึกตนมากมายที่ผ่านไปมาชะงักเท้ามอง
เมื่อค้อนทุบลง อักขระทั้งหลายก็ถูกฟาดลงผสานวัตถุดิบวัตถุดิบค่อย ๆ ผสานตัวก่อเป็นรูปร่างคล้ายดาบ อำนาจมหา
