เต๋าแล่นพล่าน
หม่าคั่วมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง คนผู้นี้ถึงกับผสานวัตถุดิบไปพร้อม ๆ กับผนึกอักขระ สมองนิ่มหรือไร?
วัตถุดิบยังไม่ทันขึ้นรูป พอผสานอักขระเข้าไปก็มิอาจคงตัว มิอาจเกิดผลอักขระเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่ต่างอะไรกับเสียเวลาเปลืองแรงเปล่า
นักหลอมอาวุธอาวุโสผู้หนึ่งพลันนึกอะไรออก “หรือว่า… คนผู้นี้กำลังใช้วิชารังสรรค์เซียนโบราณ?“
“วิชารังสรรค์เซียนโบราณ? คืออะไรหรือ?”
นักหลอมศาสตรามากมายไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
นักหลอมอาวุธอาวุโสอธิบาย “วิชารังสรรค์เซียนโบราณมิได้สมบูรณ์เช่นวิชาหลอมอาวุธทุกวันนี้ มีจุดบกพร่องอยู่มากมาย”
“พวกเจ้าก็รู้ว่าการเติมอักขระขณะผสานวัตถุดิบนั้นยากเพราะวัตถุดิบไม่คงตัว โอกาสผิดพลาดสูงลิบ”
“ภายหลัง จากการพัฒนาต่อยอดวิชาหลอมอาวุธ ผู้คนก็แยกขั้นตอนผสานวัตถุดิบกับวาดอักขระออกจากกัน แม้เวลาที่ใช้จะเพิ่มขึ้น แต่ก็เพิ่มอัตราสำเร็จในการหลอม ง่ายต่อการเริ่มฝึกของมือใหม่”
“และวิชาหลอมอาวุธโบราณนี้ก็ค่อย ๆ ถูกหลงลืมไป”
“บุคคลผู้นี้ดูเหมือนจะใช้วิชารังสรรค์เซียนโบราณอยู่ หากเป็นเช่นนี้จริง เวลาการหลอมสมบัติลับของเขาจะลดลงมาก”
พอได้ยินคำอธิบายจากผู้อาวุโส นักหลอมอาวุธมากมายก็มองเจียงผิงอันอย่างไม่อยากเชื่อ คนผู้นี้อยู่เพียงขั้นกลางระดับเขตแดนแต่กลับมีฝีมือเช่นนี้
แม้วิชานี้จะถูกลืมเลือนไปแล้ว แต่หากทำสำเร็จจริง ๆ ก็จะลดเวลาได้มหาศาล
หม่าคั่วซึ่งเดิมสุดมั่นอกมั่นใจมองดา
