บอัคคีเซียนตรงหน้าเจียงผิงอันค่อย ๆ ก่อรูปร่าง จู่ ๆ ก็ร้อนใจขึ้นมาแล้วรีบร้อนวาดอักขระ
“เจ้าคนสมควรตายนี่มันใครกันแน่เนี่ย ถึงกับใช้วิชาหลอมอาวุธโบราณที่ถูกลืมไปแล้วเช่นนี้ เจ้านี่ในขอบเขตนี้จะสร้างสมบัติลับได้จริง ๆ หรือ? ไม่ได้ ข้าจะแพ้ไม่ได้!”
หัวใจของหม่าคั่วเพิ่มความเร็ว นิ้วของเขาสั่นสะท้าน
การดวลระหว่างทั้งสองมาถึงช่วงสุดท้าย อักขระนับไม่ถ้วนห้อมล้อมรอบกาย ทำให้พวกเขาดูสุดลึกลับ
เป้าจือกลั้นใจอย่างร้อนรน เกร็งขาแข็งไปหมด ริมฝีปากแดงถูกขบจนเลือดริน ในใจภาวนาสุดชีวิต ‘ใต้เท้าชนะแน่ ต้องชนะแน่ ๆ!’
เจียงผิงอันอาศัยวิชาหลอมอาวุธที่อวิ๋นเหยาชี้แนะ ลดเวลาหลอมจนตามหม่าคั่วทัน
อวิ๋นเหยาสอนแต่วิชาสุดจะยากกับเจียงผิงอันมาตั้งแต่เริ่ม การบรรลุวิชาหลอมอาวุธยาก ๆ เหล่านี้ก่อนค่อยไปเรียนวิชาหลอมอาวุธฉบับปรับง่ายจะง่ายขึ้นเยอะ
สมบัติลับใกล้สำเร็จเข้าไปทุกที บรรยากาศรอบทิศตึงเครียดถึงขีดสุด
ปวงชนล้วนเห็นได้ว่าสมบัติลับของทั้งสองแทบจะคืบหน้าพร้อมเพรียงกัน ขึ้นกับว่าใครไวกว่าเท่านั้น จึงชนะการประลองนี้ได้
อักขระของหม่าคั่วปรากฏเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาของเขาแดงก ่าวาดอักขระอย่างสุดชีวิต เมื่อเหลืออักขระอีกไม่กี่ตัวก็จะสำเร็จ ร่างของหม่าคั่วสั่นเทิ้ม เขาจะชนะแล้ว! จะชนะแล้ว!
ขณะนั้นเอง เสียงของเจียงผิงอันพลันดังขึ้นข้างหู
“ข้าเสร็จแล้ว เจ้าพ่ายแล้ว”
“อะไรนะ!”
หัวใจของหม่าคั่วสะท้าน มือที่วาดอักขร
