ะพลันสั่นเทา หนึ่งอักขระสำคัญก่อตัวผิดพลาด อักขระที่เขาวาดตรงหน้าจึงแหลกสลายทันที
ยามหม่าคั่วเงยหน้ามอง ก็พบว่าเจียงผิงอันยังหลอมอาวุธไม่เสร็จเลย
“สารเลว! เจ้าโกงกันนี่!”
หม่าคั่วแผดเสียงอย่างเดือดดาล โทสะขึ้นสมองจนเส้นผมชี้ชันอาภรณ์แดงเพลิงส่ายไสว
คนผู้นี้หลอมอาวุธเสร็จเสียเมื่อไหร่ แต่กลับมาหลอกกันให้ลนลาน ทำให้อักขระแตกสลาย ความพยายามที่ผ่านมาของเขาเสียเปล่า!
“โกงอะไร? เจ้าพูดเรื่องอะไร? พอวาดอักขระพลาดก็หาข้ออ้างหรือ?”
เจียงผิงอันดูงุนงง เหวี่ยงค้อนในมือต่อไป
เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย หม่าคั่วก็ยิ่งเดือดดาล “เจ้าโกหกข้าชัดๆ ว่าหลอมอาวุธเสร็จแล้ว ทำให้ข้าลนลานจนวาดอักขระผิดพลาด!”
หลังจากทุ่มทุนลงแรงมาหลายเดือน พลังปราณและพลังกายของเขามาถึงขีดสุด เมื่อมีความประหม่าเข้าผสมโรง วาทะของเจียงผิงอันจึงทำสติอันตึงเครียดของเขาขาดผึง
“นั่นหมายความว่าภาวะจิตใจเจ้าไม่ดีเอง ก่อนหน้านี้ก็พูดจายั่วโมโหข้าอยู่นี่ ข้าไม่เห็นทำผิดพลาดเลยมิใช่หรือ?”
เจียงผิงอันมิใช่คนตรงไปตรงมา ใจของเขาคดมิต่างจากขดลวดหากเขาหน้าใสใจซื่อ คงถูกพวกทหารสับตายไปตั้งแต่อยู่ที่หมู่บ้านต้าเหอแล้ว
“เจ้า…”
ขณะที่หม่าคั่วกำลังจะพูดอะไร ดาบอัคคีเซียนตรงหน้าเจียงผิงอันพลันแผดประกายเจิดจ้า ปราณมหาเต๋าเรืองโรจน์ รายล้อมด้วยมวลอักขระ
สมบัติลับเสร็จแล้ว
รอบทิศเงียบกริบ
รัศมีจากดาบอัคคีเซียนฉาบไล้ให้ร่างของเจียงผิงอันดูสูงยิ่ง นักหล
