หลาดใจยิ่ง
เขามิคาดว่าอีกฝ่ายจะมาถึงระดับนี้ได้ด้วยเพียง ‘ค้อนเทวะ’ ที่ลอกมา
อีกฝ่ายจะสร้างสมบัติลับได้จริง ๆ หรือ?
หม่าคั่วร้อนใจเล็กน้อย ด้วยอารมณ์ที่ไม่คงที่ เขาจึงเผลอผลาญแร่โลหะเซียนก้อนหนึ่งเป็นธุลี
หม่าคั่วหน้าเสีย รีบปรับอารมณ์ตัวเอง “ถึงอีกฝ่ายจะแข็งแกร่ง ก็ไม่มีทางเอาชนะข้าได้ ข้าไม่เห็นต้องกังวล ข้าเคยหลอมสมบัติลับนี้มาแล้วสิบหน ได้เปรียบกว่ากันเป็นไหน ๆ”
หินแร่โลหะเซียนหลอมใหม่ได้ และด้วยอำนาจเพลิงอันแข็งแกร่งการหลอมก็สำเร็จอีกครั้ง
แม้จะพลาดไปสักหน เขาก็ยังบรรลุขั้นตอนการหลอมได้ไวกว่าเจียงผิงอันอยู่ดี
เมื่อเห็นเจียงผิงอันยังระดมค้อนสกัดวัตถุดิบ หม่าคั่วก็ยกยิ้มมุมปาก “ไม่มีพลังเพลิง ใช้แต่ค้อน ไม่มีทางตามความเร็วข้าทันแน่ ต่อให้เจ้าสามารถพอหลอมสมบัติลับจริง ๆ ขอเพียงข้าเสร็จก่อนเจ้า ข้าก็ชนะอยู่ดี มิต้องพูดถึงว่าเจ้าหลอมสมบัติลับไม่ได้”
เจียงผิงอันไม่สะทกสะท้าน ทุบแร่ตรงหน้าซ ้าไปมาราวไร้ความรู้สึก
เมื่อเห็นเจียงผิงอันไม่หือไม่อือ หม่าคั่วก็หรี่ตาลง ลอบกล่าวในใจว่าสติเจ้านี่ดีจริง ๆ
ที่เขาพูดเมื่อครู่ แท้จริงก็แค่เพื่อยั่วโมโหอีกฝ่ายเท่านั้น
เป็นเรื่องปกติที่หากนักหลอมอาวุธช้ากว่าคู่ต่อสู้ในการประลองจะเกิดความรู้สึกกังวล เมื่อรีบร้อนก็จะผิดพลาดได้ง่าย หากเขายั่วยุสักหน่อย อีกฝ่ายก็จะยิ่งร้อนรน โอกาสผิดพลาดก็จะยิ่งสูง แต่อีกฝ่ายหาสะทกสะท้านไม่
เจ้านี่ไม่กลัวแพ้หรือไร?
แ
