ระหว่างสองร้านของสำนักร้อยศาสตราและโถงศัสตราเสินเชวียเจียงผิงอันและหม่าคั่วเปิดฉากการดวลเสริมพลังอาวุธวิเศษ
เจียงผิงอันยืนกับที่ นิ้วขยับวาด อักขระสีทองลอยกลางเวหา แผ่ปราณลึกลับ
หม่าคั่วนั่งกลางสุญตา เร่งเพลิงทั้งสามหลอมแร่พิเศษ เตาสีดำตรงหน้าแผลงฤทธา บรรยากาศระอุร้อนยากหายใจ
“อาจารย์ปัวสู้เขา ท่านต้องชนะแน่!”
เป้าจือมองการดวลนี้อย่างกระวนกระวาย หากเจียงผิงอันพ่ายผลที่ตามมาจะร้ายแรง
“ชนะกับผีสิ! มองปราดแรกก็เห็นแล้วว่าเจ้านี่เป็นมือใหม่ด้านการหลอมอาวุธ ไม่รู้จักระดับวัสดุอาวุธวิเศษด้วยซ ้า บุ่มบ่ามใช้อักขระเสริมพลังเช่นนี้ อาวุธวิเศษของเขาจะระเบิดกลางคัน”
โจวหยวน ผู้จัดการร้านสาขาของสำนักร้อยศาสตราจ้องเจียงผิงอันอย่างเคืองแค้น เจ้านี่ไร้สามารถ แต่ยังกล้ารับคำท้า โง่เง่าไร้ความกลัวจริง ๆ
อาวุธวิเศษที่ทั้งสองใช้สุดแสนธรรมดา วัสดุกำหนดตายตัว ปวงชนล้วนรู้ว่ามันทนอักขระได้ถึงระดับใด
ผู้พอมีฝีมือด้านการหลอมอาวุธเห็นผลการประลองตั้งแต่ทั้งสองเริ่มลงมือแล้ว
โจวหยวนกล่าวกับเป้าจือเสียงเย็น “เจ้าใกล้ชิดปัวซือนี่มากมิใช่หรือ ถึงคราวเขาถูกปรมาจารย์เซียนลงทัณฑ์ยามใด เจ้าก็หนีไม่รอดหรอก!”
เจ้าหน้าที่หญิงคนอื่น ๆ กระหยิ่มยิ้มย่องอยู่มิห่างไปนัก เป้าจือผู้นี้เห็นตัวเองสูงส่ง ทว่าแท้จริงเป็นแค่หญิงเจ้าเล่ห์ที่คิดเกาะบารมีศิษย์ปรมาจารย์เซียน มิคาดว่าตนจะเดิมพันเสียเปล่า ยามธุรกิจร้านถูกกระทบยามใด นาง
