ตอนที่ 147
การต่อสู้ของ ซุน และ ซางกวานเฉิน เป็นไปอย่างดุเดือดต่อเนื่อง ๆ แต่ในภาพรวมตามที่ประเมินนั้น คล้ายว่า ซางกวานเฉิน จะเหนือกว่าเล็กน้อยจากพื้นฐานลมปราณที่สูงกว่า ลมปราณชนชั้นเขียวขั้นปลายที่แฝงไว้ในทุก ๆ เงากระบี่ ทำให้ ซุน ทำลายได้ยากยิ่งขึ้น เกิดเป็นรอยฉีกขาดประปลายบนอาภรณ์สีแดง แต่ยังไม่ปรากฏคราบโลหิตใด ๆ ให้เห็น
ด้านมุมหนึ่งยังอัฒจันทร์ผู้ชม
“เด็กคนนี้น่ะหรือ?! ที่เอาชนะ เต้าหมิงเยี่ย ไปเมื่อวาน… ถึงแม้ เต้าหมิงเยี่ย จะอยู่ในระดับล่างจากกลุ่มตัวแทน แต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นศิษย์พรรคมังกรฟ้าเรา… ข้านึกคิดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ว่า เต้าหมิงเยี่ย ไม่น่าจะมืออ่อนถึงเพียงนั้น แสดงว่าเจ้าเด็กไร้สังกัดผู้นี้มิใช่สามัญ…
ยิ่งได้มาเห็นวิถีแห่งกระบี่ที่ดุดันนั้นเช่นนี้ ทำเอาข้าอึ้งงันไม่ได้จริง ๆ ทว่าช่างโชคร้าย… ซางกวานเฉิน มีพลังเทียบเท่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ไปแล้ว อีกทั้งด้านวิถีกระบี่ก็ล้ำลึกเกินกว่าระดับผู้เยาว์ไปไกลแล้ว อย่างไรผลลัพธ์ก็คงไม่พลิกผันได้อีก…” ชายชราผู้หนึ่งจากพรรคมังกรฟ้า นามว่า ซางเต๋อ กล่าวขึ้นแผ่วเบา ซึ่งชายผู้นี้มีจิตวิญญาณแห่งกระบี่แผ่ซ่านรอบกาย ทั้งยังเป็นปู่ของ ซางกวานเฉิน อีกด้วย
