ทว่า…ชายชราอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ห่างกัน ก็มีรังสีกระบี่ทัดเทียม ซึ่งคนผู้นั้นคือ…รองเจ้าสำนักสายลมประจิม เตียมู่หยง ซึ่งชายชราทั้งสองล้วนเป็นยอดฝีมือด้านเพลงกระบี่ ที่ชื่อเสียงลึกล้ำในทวีปพยัคฆ์ขาวแห่งนี้ ด้านพลังฝีมือยังไล่เลี่ยกันอย่างถึงที่สุด จึงมักโต้เถียงกันเป็นประจำด้านวิถีแห่งกระบี่
“เฒ่าซาง… ถึงท่านจะชื่นชมหลานของท่าน แต่ในเมื่อประลองยังไม่จบ ย่อมก็ไม่รู้ผลแน่ชัด”
ซางเต๋อ และ เตียมู่หยง เขม็งมองกันอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“เฒ่าเตีย… หากคิดเช่นนั้น ใยไม่มาเดิมพันกันเสียหน่อยเล่า?!”
“คิดว่าข้ากลัวงั้นหรือ?! เด็กหนุ่มนามว่า ซุน ผู้นั้นข้ารู้จักดี ด้านพลังฝีมือร่วมไปถึงความรู้แจ้งในวิถีแห่งกระบี่ของมันยังล้ำลึกพิสดาร ทั้งยังเป็นที่รักแห่งศาสตรามีจิตวิญญาณแห่งกระบี่โบราณสิงสถิตอยู่ ด้านวิถีกระบี่อาจจะมีมากยิ่งกว่า ซางกวานเฉิน หลานของเจ้าเสียด้วยซ้ำ!!” เตียมู่หยง แค่นเสียงตอบกลับไป
