ซางเต๋อ ขมวดคิ้วฉับทันที หลังจากเพ่งพิจารณามองการเคลื่อนไหวของ ซุน ไปสักระยะก็ทำให้มั่นใจได้… “อ่อ...พื้นฐานเพลงกระบี่สำนักสายลมประจิม ที่แท้เจ้าเด็กคนนี้ก็มีความเชื่อมโยงกับเจ้านี้เอง ถึงได้มีวิถีแห่งกระบี่ที่พิลึกพิลั่นเช่นนั้น ด้านความสามารถก็นับว่าสูงส่งไม่เลว แต่ก็ยังด้อยกว่าหลานชายข้าอยู่ขั้นหนึ่ง…”
เตียมู่หยง ได้ยินเช่นนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาครั้งหนึ่ง หยิบเอากระบี่สำรองของตนออกมา…
“เฒ่าซาง… เมื่อครู่ท่านเอ่ยชวนเดิมพันงั้นสินะ?! กระบี่ประจำกายคงเอามาเดิมพันไม่ได้ ทว่ากระบี่สำรองของเจ้ากับข้าล้วนเป็นกระบี่อักขระชั้นเลิศ กล้าหรือไม่เล่าที่จะเอามาเดิมพันการประลองครั้งนี้?!”
ซางเต๋อ เบิกตาโดยพลัน แม้จะเป็นกระบี่สำรองของทั้งคู่ แต่ก็นับเป็นกระบี่ล้ำค่า ไม่คิดว่า เตียมู่หยง จะกล้าเอ่ยปากเอามาเดิมพัน ทว่าถ้อยวาจาเอ่ยข่มทับกันมาจนถึงขั้นนี้แล้ว ทั้งยังเชื่อมั่นใจหลานชายที่ตนฝึกปรือมาอย่างเต็มเปี่ยม ซางเต๋อ ย่อมไม่คิดจะถอยหนี หยิบเอากระบี่สำรองของตนออกมาเช่นกัน ความเลิศล้ำไม่เป็นรองกระบี่ของ เตียมู่หยง…
