ใบหน้าของ ซางกวานเฉิน ขาวซีดไปโดยพลัน ยกมือที่อ่อนกำลังทั้งสองข้าง ตั้งกระบี่รับมือ… ทว่ากำลังแขนในเวลานี้อ่อนล้าเกินไป ผนวกกับการโจมตีจากน้ำหนักของขวานศิลาที่มากยิ่งกว่าน้ำหนักของกระบี่พันชั่งถึงเท่าตัว และยังเป็นการฟาดฟันลงมาจากที่สูง ไหนเลยที่จะสามารถรับมือได้
ตูม!!
กระบี่อักขระทั้งสองเล่ม กระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง ขวานศิลาที่ฟาดฟันลงมานั้น เฉียดปลายจมูกของ ซางกวานเฉิน ไปเพียงครึ่งชุ่น พลังมหาศาลจึงตกกระทบสู่เบื้องล่าง ทำลายพื้นเวทีประลองจนเกิดเป็นรอยแยกแผ่ขยายรัศมีออกไปราวกับใยแมงมุม โดยมีตำแหน่งฟาดฟันขวานศิลาเป็นศูนย์กลาง
ชัดเจนว่า ซุน เลือกที่จะไม่ทุบไปยังร่างของ ซางกวานเฉิน ตรง ๆ แต่เลือกที่จะเล่นงานกระบี่สองเล่มในมือเพื่อทำการพิชิต วิถีกระบี่คู่ โจมตีไปยังความเชื่อมั่นทั้งหมดของชายหนุ่มผู้ยึดมั่นถือมั่นในวิถีแห่งกระบี่…
ซางกวานเฉิน ดวงตาเหม่อลอยขึ้นทันที เหลือบมองไปยังกระบี่ทั้งสองเล่มที่กระเด็นออกไป พร้อมกันหันมองมือสองข้างที่ด้านชาของตนนี้ ยามนี้ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะจับกระบี่ได้อีก... เงยหน้ามองมายัง ซุน ที่ยืนสง่าจับด้ามขวานอย่างองอาจกล้าหาญ…
