ณ อดีตอาณาจักรหยุนหวง(เมฆาหงส์ชาด)ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่นหมองหลู่ชางเฉินได้ฉีกมิติของพื้นที่นี้ แล้วออกมาปราณจิตสัมผัสถูกปล่อยเพื่อค้นหา และสัมผัสบางสิ่งได้ทางทิศตะวันออกใจกลางซากพระราชวัง มีตราประทับค่ายกลขนาดใหญ่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า!เมื่อกำหนดกำหนดทิศทางได้แล้วหลู่ชางเฉินหายตัวไปทางค่ายกลผนึกทันที! ...ในตอนนี้ ด้านในค่ายกลผนึกออร่าปราณของหงหยิงเริ่มอ่อนแรงปราณในตัวแทบหมด!ตอนนี้ นางไม่พยายามทำลายค่ายกลผนึกอีกต่อไปด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของนาง นางไม่สามารถทะลวงผ่านค่ายกลผนึกนี้ได้เลย!
และเมื่อปราณของหงหยิงหมดลง นางจะถูกยับยั้งโดยค่ายกลผนึกนี้!นอกค่ายกลขนาดใหญ่ หยุนหมิงดูกระวนกระวาย ทุบกำแพงค่ายกลขนาดใหญ่ด้านนอกอย่างบ้าคลั่ง!น่าเสียดายที่ไม่ประสบความสำเร็จแม้เพียงเพียงเล็กน้อยความแข็งแกร่งของหยุนหมิงไม่เพียงพอที่จะทำลายค่ายกล!หงหยิงอยู่ด้านใน ดวงตาของนางยังแน่วแน่มันไม่มีประโยชน์ที่จะต้องกังวลอีกต่อไปนางสามารถพึ่งพาปราณที่เหลืออยู่เท่านั้น ที่จะต้านทานพลังของผนึกนี้ได้!เมื่อมองไปที่หยุนหมิงที่บ้าคลั่งอยู่ด้ายนอก นางกล่าวว่า: “หยุนหมิง หยุด! เจ้าไม่สามารถฝ่าเข้ามาได้”หยุนหมิงดูกระวนกระวาย “แต่ฝ่าบาท! หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปพระองค์จะ…”หงหยิงขัดจังหวะหยุนหมิง ส่ายศีรษะ และกล่าวด้วยรอยยิ้มเบาๆว่า “ไม่เป็นไร ข้าได้บอกท่านอาจารย์เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว และเขาคงกำลังเดินทางมาที่นี่”
หยุนหมิงตก
