เหยาซาน กวาดสายตาไปรอบ ๆ ทุกคนล้วนสั่นสะท้าน ย่อมเข้าใจความหมายในการสะกดข่มครั้งนี้… “ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกคน… ข้า เหยาซาน ต่อให้ตนเองถูกรังแกก็ไม่คิดปริปาก ต่อให้ถูกก่นด่านินทาก็ไม่ถือโทษผู้ใด
แต่เพียงเรื่องเดียวที่ข้า เหยาซาน จะไม่ยินยอม
นั่นคือการที่สหายของข้าถูกรังแก!!”
ศิษย์หลายสิบคนในหอพฤกษา ต่างพากันสูดลมหายใจลึก เงียบงันไม่กล้าปริปาก ใจเต้นระรัวออกมาท่ามกลางการตวาดแผดเสียงครั้งนี้ พวกมันทุกคนแทบจะสลักคำพูดลงสู่ก้นบึ้งแห่งจิตใจ ว่าอย่างได้ไปยุ่งเกี่ยวกับสหายของ เหยาซาน...
ตันเหมา เผยแววตาเหี้ยมหาญ บีบมือจนข้อนิ้วลั่นดัง พลางเดินเข้าไปหาศิษย์สายในทั้งสามคน…
“คิดรีดไถข้างั้นหรือ?! ถึงข้าจะร่ำรวย แต่ข้าก็ไม่คิดจะใช้เงินโง่ ๆ เสมอไป!!”
ตันเหมา ทุบตีทั้งสามคนโดยไม่ลังเล อย่างไรก็มีความเป็นนายน้อยตระกูลใหญ่ในตน ไหนเลยจะไม่เคยแสดงอำนาจเช่นนี้ที่ด้านนอกสำนัก สามศิษย์สายในแม้เจ็บปวดแต่ก็ไม่กล้าโอดครวญหรือตอบโต้ ภายใต้สายตาของ เหยาซาน ที่สะกดข่มอยู่ข้าง ๆ รอจนกระทั่ง ตันเหมา เริ่มหอบเหนื่อยเจ็บมือ การสั่งสอนจึงได้หยุดลง…
