ศิษย์สายในทั้งสามหมอบกระแต ทั้งเจ็บทั้งอาย เหยาซาน พ่นลมหายใจแรงอีกครั้ง แค่นเสียงเย็นชา… “ข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น พวกเจ้าก็จงลืมไปเสียว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้!! หากไม่เป็นเช่นนั้น ทุก ๆ วัน พวกเจ้าก็จะโดนเช่นนี้ไปจนกว่าจะลืมเลือน!!”
ทั้งสามพยักหน้าระรัวราวกับไก่จิกข้าวสาร
จนถึงตอนนี้พวกมันก็ยังมิกล้าเปล่งวาจาแม้สักคำเดียว…
เหยาซาน และ ตันเหมา เดินออกไปท่ามกลางทางที่ถูกแหวกออก ขอเพียงสามคนนั้นไม่กล้ายอมรับว่าถูกเล่นงานในวันนี้ ต่อให้ทุกคนโดยรอบนำเรื่องไปนี้กระจายออกไป ก็ยังไร้ซึ่งเจ้าทุกข์ ผู้อาวุโสย่อมไม่อาจเอาผิด เหยาซาน และ ตันเหมา ได้… ทั้งยังเป็นการกระจายให้ทุกคนทราบโดยทั่วกันอีกด้วยว่า อย่าได้คิดยุ่มย่ามกับ ตันเหมา สหายของ แมวสวรรค์…
ตันเหมา เดินหัวเราะร่าออกมาด้วยความสะใจยิ่ง ภายใต้แรงกดดันเมื่อในหอพฤกษาตลอดสองเดือน ไม่เคยรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจเช่นนี้มาก่อน...
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ขอบใจเจ้ามากศิษย์น้องเหยา ที่เข้ามาช่วยเหลือ”
