ื้ออะไรร้านนี้แล้ว เดี๋ยวอาวุธวิเศษมีปัญหาจะตายเอาได้”
“เวรเอ๊ย ข้าเพิ่งซื้อกระบี่ไปเล่มหนึ่ง ขอคืนแล้วกัน”
เหล่าลูกค้าขวัญหนีดีฝ่อ คุณภาพอาวุธวิเศษส่งผลตรงต่อชีวิตพวกเขา และจะไม่มีใครเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่น หากเกิดอะไรขึ้นมาความบากบั่นเป็นพัน ๆ ปีก็จะจบสิ้น คู่บำเพ็ญหนีไปอยู่บนเตียงผู้อื่นญาติมิตรหัวใจสลายได้
โจวหยวนตะโกน “ทุกท่านอย่าแตกตื่น คนเหล่านี้ต้องเป็นคนจากร้านอื่นมาใส่ร้ายเราแน่! สำนักร้อยศาสตราของเราเป็นสำนักนักหลอมอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดในภพเซียน จะมีปัญหาคุณภาพมากมายเพียงนี้ได้อย่างไร?”
ชายหน้าถมึงทึงแค่นยิ้มเย้ย “พอเกิดเรื่องก็เริ่มบ่ายเบี่ยงความรับผิดชอบหรือ? ข้าถามมาแล้ว ร้านเจ้าก็แค่แขวนป้ายของสำนักร้อยศาสตรา ทว่าแท้จริงก็แค่ร้านที่ปรมาจารย์เซียนนักหลอมอาวุธ
ธรรมดา ๆ ในสำนักร้อยศาสตราเป็นคนเปิด มิใช่ร้านในอาณัติของสำนักร้อยศาสตราสักนิด!”
ผู้ฝึกตนหญิงซึ่งมากับแส้พัง ๆ แผดเสียง “อย่ามาแก้ตัว รีบคืนเงินมาเสีย!”
ชายชราร่างเต็มไปด้วยบาดแผลกระอักเลือด “มิเพียงคืนค่าอาวุธวิเศษ… ข้าต้องขอค่าโอสถชดเชยด้วย แค่ก ๆ”
แขกบางส่วนเริ่มทยอยออกจากร้าน พวกเขาจะไม่ซื้ออาวุธวิเศษในร้านที่มีปัญหาเช่นนี้ พวกเขาสั่งสมผลึกเซียนเป็นสิบเป็นร้อยปีหากเอามาซื้ออาวุธวิเศษที่ใช้ไม่ได้ คงร ่าไห้ตายแน่
แถมร้านนี้ยังบ่ายเบี่ยงความรับผิดชอบ บอกว่าคนเหล่านั้นมาใส่ความกันอีก
โจวหยวนเดือดดาลแน่นอก เขาแน
