าผลึกเซียนมาหน่อย ผลึกเซียนหมดแล้ว แล้วก็หาแร่มาด้วยนะ อาวุธวิเศษบางชิ้นต้องใช้แร่พิเศษในการสร้าง”
“มิใช่ข้าเพิ่งขายยอดสมบัติชิ้นหนึ่งไปแปดแสนผลึกเซียนหรือ?”เจียงผิงอันพูดอย่างงุนงง
แปดแสนผลึกเซียนนั้นมากพอให้ผู้ฝึกตนทั่วไปใช้ได้เป็นพัน ๆปี เพิ่งได้มาไม่ทันไรก็หมดเสียแล้วหรือ
สตรีผู้นี้ต้องแอบใช้แน่ ๆ! นางไม่ต่างอะไรกับหลุมดำ กรอกใส่แค่ไหนก็ไม่เคยพอ
อวิ๋นเหยาชำเลืองเจียงผิงอัน “เรียนวรยุทธ์จากข้า เจ้าก็ควรจ่ายอะไรบ้างมิใช่หรือ? อย่าว่าแต่แปดแสนผลึกเซียน ต่อให้เป็นแปดหมื่นล้านก็ซื้อ ‘พันค้อนร้อยหล่อหลอม’ มิได้หรอกนะ”
“อีกอย่าง ผลึกเซียนเหล่านี้ล้วนใช้ไปเพื่อเจ้า มิสังเกตหรือว่าพฤกษากระจ่างเต๋าเพิ่มฤทธิ์ตระหนักแจ้งของเจ้า? ข้าใช้ผลึกเซียนเลี้ยงพฤกษากระจ่างเต๋าขึ้นสู่ระดับเซียนแล้ว”
“อ้อ จริงด้วย ข้าผสานด้ายไหมวิญญาณทั้งหลายของเจ้าเข้ากับประคำพุทธวิถีด้วย แม้มันจะยังอยู่ในระดับยอดสมบัติ แต่ก็ถูกยกระดับมากล้น ทุกอย่างที่ว่ามาล้วนต้องใช้ผลึกเซียนทั้งสิ้น”
เจียงผิงอันก็มึนงงอยู่ เขารู้สึกว่าความเร็วการประจักษ์รู้ของเขาช่วงนี้พุ่งสูงก้าวกระโดด ที่แท้เหตุผลก็เป็นเพราะพฤกษากระจ่างเต๋าพัฒนา
ส่วนด้ายไหมวิญญาณเหล่านั้น เขาได้มาในภพบุกเบิก เป็นสิ่งพิเศษที่สามารถควบคุมได้ด้วยพลังวิญญาณ ชอบกินพืชพิเศษต่างๆ และเจียงผิงอันก็ปล่อยพวกมันไว้บนพฤกษากระจ่างเต๋าให้เติบโตกันเอง แต่เพราะอัตราการเติบโตช้ามา
