เจียงผิงอันเดินออกจากห้อง พร้อมจะขายอาวุธวิเศษบางส่วนขณะเดียวกันก็หาแร่มาใช้หลอมอาวุธ
จะว่าไป อาจารย์ใหม่ของเขาก็ไม่ได้กลับมาหลายเดือนแล้ว
คงมิใช่ไปตายข้างนอกแล้วกระมัง?
เจียงผิงอันพบหนึ่งปัญหา ผู้ใดที่กลายเป็นอาจารย์เขามักต้องเผชิญความทุกข์ทนบางอย่างเสมอไป
อย่าเพิ่งตายเสียเล่า เขายังไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย
เมื่อเดินออกจากห้อง เขาก็ได้ยินเสียงก่นด่าจากทางเดิน
“ดูจากทั้งร้าน ผลงานเจ้าแย่ที่สุด ขายอาวุธวิเศษได้น้อยกว่าใครซื้ออาวุธวิเศษก็กำไรไม่มาก เจ้าจะหากำไรให้ร้านได้เช่นไร? ไสหัวไปเสีย!”
ผู้ฝึกตนในชุดเหลืองคนหนึ่งกำลังก่นด่าพนักงานหญิงผู้หนึ่ง
เป้าจือก้มหน้า ขบริมฝีปากแดง น ้าตาไหลนอง นางไม่เคยหลอกคน และไม่ขายตัวเองเพื่อลูกค้า จึงไม่อาจเรียกกำไรให้ร้านได้มาก
นี่เป็นร้านที่ห้าแล้วที่นางเข้าทำงาน แล้วทุกครั้งก็เป็นแบบนี้ จริงหรือที่หากจะอยู่รอดในโลกหล้า นางมีแต่ต้องขายตัวเอง?
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” เจียงผิงอันเดินเข้ามาถาม
“เจ้าเป็นใคร ชั้นบนเป็นเขตส่วนตัว ใครบอกให้เจ้าขึ้นมา” โจวหยวนขมวดคิ้ว กล่าวกับเจียงผิงอันด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ
“เขาเป็นศิษย์คนใหม่ของปรมาจารย์เซียน” เป้าจือที่ข้างกันกระซิบบอก
“อ้อ”
โจวหยวนพลันกระจ่างแจ้ง ที่แท้ก็เป็นลูกมือคนใหม่ที่ปรมาจารย์เซียนหามาได้นี่เอง “อาจารย์*[1]มีเรื่องใดหรือ?”
แม้จะรู้ว่านี่คือลูกมือที่ปรมาจารย์เซียนหามา แต่ฉากหน้า อีกฝ่ายก็ยังเป็นศิษย์ของปร
