มาจารย์เซียน เขาจึงยังต้องให้เกียรติอีกฝ่าย
“ข้าแค่ผ่านมา เกิดอะไรขึ้นหรือ?” เจียงผิงอันกล่าว
“ข้าเป็นผู้จัดการร้านนี้ เพิ่งไล่ขยะไร้ประโยชน์นี่ออกน่ะ” โจวหยวนตอบ
“ให้เงินเดือนข้าสามเดือนมาสิ แล้วข้าจะไป”
เป้าจือมือกำกระโปรง ก้มหน้ากระซิบ
“ยังมีหน้าขอเงินเดือนอีกหรือ? สามเดือนนี้เจ้าหาเงินได้เท่าไหร่เชียว? อีกอย่าง สามเดือนนี้เป็นช่วงทดลองงาน ในเมื่อเจ้าไม่ผ่านก็ไม่มีเงิน รีบไสหัวไปได้แล้ว อย่าบังคับข้าให้ไปส่งเจ้าเองเชียว!”
โจวหยวนไม่คิดให้เงินเดือนสามเดือนกับเป้าจือ ก่อนหน้านี้เขาไปเล่นพนัน เสียเงินไปไม่น้อย แถมยังยืมเงินผู้อื่นมา เงินจำนวนนี้ถูกใช้ไปแล้ว หามีจ่ายสักนิดไม่ เพราะเหตุนี้เขาจึงขับสตรีผู้นี้ออก จะได้หักเงินเดือนสามเดือนนี้ได้สะดวกหน่อย
เจียงผิงอันปริปากกล่าว “ข้าจะขอให้นางซื้อหาวัตถุดิบส่วนหนึ่งอยู่พอดี มูลค่าสูงกว่าล้านผลึกเซียน ร้านจะมีรายได้แน่นอน ไม่ต้องไล่ออกหรอก”
เขาจะซื้อขายวัตถุดิบกับใครก็ได้ พนักงานหญิงผู้นี้อุตส่าห์เตือนเขาเมื่อกาลก่อน จรรยาบรรณมิได้แย่ ช่วยสักนิดหน่อยก็มิยากเย็น
เมื่อเป้าจือได้ยินเช่นนี้ ดวงตาแดงฉานของนางก็เสขึ้นมองเจียงผิงอันด้วยอารมณ์ปนเป มิคาดว่าอีกฝ่ายจะยื่นมือช่วยเหลือ
“ไม่ได้!” โจวหยวนโวยวายทันที “สวะพรรค์นี้ปล่อยไว้ก็เสียผลึกเซียนเปล่า ไม่มีประโยชน์อะไรกับร้านเลย”
เรื่องสำคัญคือ หากสตรีผู้นี้ยังอยู่ เขาก็ไม่มีเงินจ่าย ดังนั้นจึงต้อง
