ไล่ไป
“เช่นนั้นก็ให้เงินนาง พวกนางทำงานมิใช่ง่าย สามเดือนไม่น่าจะเป็นผลึกเซียนมากมายหรอก” เจียงผิงอันกล่าว
โจวหยวนหน้าง ้า “อาจารย์ช่วยเลิกยุ่งได้หรือไม่? ปรมาจารย์เซียนสั่งให้ข้าดูแลร้าน ข้าก็ย่อมต้องภักดีต่อหน้าที่ ปกป้องประโยชน์ร้านเต็มที่ หากมีคำถามใด ก็ถามปรมาจารย์เซียนเถิด”
“ช่างเถอะ ข้าไปดีกว่า”
เป้าจือไม่อยากให้ทั้งสองบาดหมางเพราะนาง นางกับเจียงผิงอันไร้สัมพันธ์ใด ๆ อีกฝ่ายพูดช่วยนางสองสามคำก็ทำให้นางตื้นตันมากแล้ว
ขณะนั้นเอง พนักงานหญิงผู้หนึ่งก็วิ่งขึ้นมา “ผู้จัดการโจว! ผู้จัดการโจว! แย่แล้ว มีคนมาก่อเรื่องเจ้าค่ะ!”
“ใครจะกล้ามาก่อเรื่องในร้านของสำนักร้อยศาสตราของเรา?เบื่อชีวิตแล้วหรือ?” โจวหยวนกล่าวเสียงเย็น
“เป็นลูกค้าท่านหนึ่งเจ้าค่ะ เขาบอกว่าอาวุธวิเศษของร้านเราคุณภาพมีปัญหา ท่านลงไปดูเถิด!” สตรีผู้นั้นตะโกนอย่างร้อนรน
โจวหยวนสุดแสนหงุดหงิด ก้าวเดินลงไป
ที่ชั้นล่าง ชายชุดเทาใบหน้าดุร้ายโยนดาบหักเล่มหนึ่งลงกับพื้นเกิดเสียงสนั่นลั่นจนเรียกความสนใจของเหล่าลูกค้าในร้านทันที
“ผู้จัดการร้านพวกเจ้าอยู่ไหน! มาดูขยะที่พวกเจ้าขายนี่ซิ!”
ชายหน้าดุร้ายแผดเสียง “นี่คือดาบล ้าค่าที่ข้าเพิ่งซื้อจากร้านพวกเจ้าเมื่อไม่กี่วันก่อน พอซื้อไป เข้าโลกใบน้อยของราชินีปีศาจหวังจะสู้ แต่พอเริ่มลงมือ ดาบบ้านี่ก็ระเบิด ข้าเกือบตายไปเพราะมันขยะชัด ๆ!”
โจวหยวนเดินลงจากชั้นบน กล่าวขึ้นยิ้ม ๆ “สหายเต
