“ไม่ต้องดื่มชาหรอก บอกข้าก็พอว่าจะขอเรียนงานได้อย่างไร”
เจียงผิงอันไม่สนใจดื่มน ้าชากับญาติอีกฝ่าย ไม่ว่าอย่างไร อีกฝ่ายก็ไม่มีชาดี ๆ อะไรอยู่แล้ว
“ลูกค้าไว้คุยกันยามซื้อขายเถิด ข้ามีข้อมูลภายในเรื่องการเข้าศึกษาอยู่”
พนักงานหญิงกลัวเจียงผิงอันจะหลุดมือไป จึงขอซื้อขายให้เสร็จก่อน
เจียงผิงอันพยักหน้า ตามอีกฝ่ายเข้าไปตกลงราคาในห้องส่วนตัว
“แปดแสนผลึกเซียนขาดตัว” เจียงผิงอันว่า
พนักงานหญิงต่อรอง “ลูกค้า แปดแสนผลึกเซียนเยอะไปเจ้าค่ะท่านต้องทราบแน่ว่าศาสตราเซียนสักชิ้นราคาเพียงล้านผลึกเซียน
เท่านั้น ดาบยอดสมบัติชิ้นนี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าถูกใช้มานานแล้วไม่ว่าจะเป็นตัวอาวุธวิเศษหรืออักขระของมันล้วนเสื่อมสภาพ ขายได้อย่างมากก็หกแสนห้าหมื่นผลึกเซียนเท่านั้น”
ในสายงานของพวกนาง ยามซื้อสมบัติ พวกนางต้องกดราคาให้ได้มากที่สุด หากอาวุธวิเศษไร้ปัญหา ก็ต้องบอกว่ามีปัญหา ตรงข้ามกับยามขายทุกประการ ต่อให้มีปัญหาก็ต้องบอกว่าไม่มี มีแต่ทำเช่นนี้ พวกนางจึงมีรายได้
เจียงผิงอันชำเลืองอีกฝ่ายอย่างเล็กน้อย บางทีอาจเพราะเข่นฆ่าต่อเนื่องมานาน เขาจึงอยากผ่าอีกฝ่ายเป็นพิเศษ
650,000 ผลึกเซียน อย่างมากก็ซื้อสมบัติลับได้ชิ้นหนึ่ง แต่อีกฝ่ายกลับจะซื้อยอดสมบัติด้วยราคานี้
ไม่อยากมัวเถียงมากความกับอีกฝ่าย เขานำเศษแร่ออกมากำหนึ่ง ใช้อักขระพิเศษแล้วเริ่มซ่อมจุดสึกหรอมันตรงนั้น
ดาบเล่มนี้มีจุดสึกหรออยู่จริง ทว่ามันหามีป