ดการณ์ไว้แล้วว่าสถานการณ์เช่นนี้อาจปรากฏ แต่มิคาดว่าข่าวจะแพร่งพรายกระจายไกล หลอกผู้ใดไม่ได้สักคนเลย
อันที่จริง เซี่ยเปิ่นจวินแค่รับศิษย์เพื่อหาลูกมือ แต่จะให้บอกว่ารับลูกมือก็มิได้
หากหาลูกมือยังต้องจ่ายเงินจ้าง แต่หากบอกว่ารับศิษย์ เงินสักแดงก็มิต้องเสีย
ยิ่งกว่านั้น แตกต่างจากลูกมือที่คิดแต่จะหาเงิน ศิษย์เหล่านี้จะเทิดทูนเขาสุดชีวิตราวบิดา คิดสืบทอดมรดกต่อจากเขา
เขาแค่อยากได้ลูกมือที่ไม่ต้องจ่าย และเทิดทูนเขาเช่นบิดาเท่านั้น
ทำเช่นนี้ มิใช่ใจไม้ไส้ระกำหรือ?
“ผู้อาวุโส ข้าอยากฝากตัวเรียนการหลอมอาวุธขอรับ”
ขณะที่เซี่ยเปิ่นจวินกำลังครุ่นคิด หนึ่งเสียงพลันดังขึ้นข้างกาย
เซี่ยเปิ่นจวินหันมองมา พบผู้ฝึกตนรูปร่างผอมบางยิ่งผู้หนึ่ง การฝึกฝนขั้นกลางระดับเขตแดน ใบหน้าสุดแสนธรรมดา สองตาหนึ่งจมูกหนึ่งปาก
พนักงานหญิงข้าง ๆ กันเบิกตากว้าง ชายผู้นี้ซื่อบื้อหรือไร?ถึงกับมาฝากตัวเป็นศิษย์เฒ่างี่เง่านี่เอง ไม่เคยได้ยินวีรกรรมเจ้าเฒ่านี่หรือ? กระโดดลงกองเพลิงชัด ๆ
เซี่ยเปิ่นจวินยืดตัวตรง หรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิด“ปรมาจารย์เซียนผู้นี้ไม่รับศิษย์ง่าย ๆ นะ”
“เช่นนั้นช่างเถิด ไม่รบกวนผู้อาวุโสแล้วขอรับ”
เจียงผิงอันกุมกำปั้นคารวะ หันกายเตรียมจากจร
เซี่ยเปิ่นจวินเห็นว่าในที่สุดก็มีผู้หลงผิดแล้ว ย่อมมิอาจปล่อยอีกฝ่ายไปได้
“ช้าก่อน ปรมาจารย์เซียนผู้นี้เห็นเจ้ามีความจริงใจ จะรับเจ้าไว้อย่างไม่เต็มใจแล้
