ห้าพันปี รับใช้เจ้ามาห้าพันปีอย่างอดทนอดกลั้น เจ้าทำบอกว่าจะสอน ‘วิชาพันค้อนร้อยหล่อหลอม’ กับข้า แต่ก็ผัดวันประกันพรุ่งไม่จบสิ้น ไม่คิดสอนข้ามาแต่แรก! เห็นข้าเป็นวานรเหรอ!”
“ความอดทนของเจ้าต ่าเกินไป เป็นศิษย์ข้าอีกร้อยปี แล้วจะสอนให้” หนึ่งเสียงสุขุมซึ่งสูงวัยกว่าดังขึ้น
“ห้าพันปีก่อนเจ้าก็พูดแบบนี้! เหลาจื่อไม่เป็นแล้ว!”
ชายผู้หนึ่งกระฟัดกระเฟียดออกมาจากห้องด้านใน ออกแรงมหาศาลกราชากเสื้อคลุมนักหลอมอาวุธ กระแทกประตูปิดปังสนั่นทั้งทางเดิน
หลังชายผู้นั้นจรจาก ชายชราชุดเหลืองผู้หนึ่งก็เดินออกมา เขาไว้เคราแพะ คิ้วยาวจนเกือบแตะมุมปาก บรรยากาศสง่าล ้าเช่นเทพเซียน
เซี่ยเปิ่นจวินกล่าวกับพนักงานหญิงที่ประตู “ส่งข่าวออกไปทีบอกว่าปรมาจารย์เซียนผู้นี้รับสมัครศิษย์ผู้มีพรสวรรค์หลอมอาวุธ จะสอน ‘วิชาพันค้อนร้อยหล่อหลอม’ ในตำนานให้”
พนักงานหญิงก้มหน้าลงกระซิบ “ปรมาจารย์เซียนเซี่ย เราช่วยท่านประกาศรับศิษย์แล้วเจ้าค่ะ แต่ไม่รู้ผู้ใดเที่ยวแพร่ข่าวไปว่าท่านเป็นคนตืดตระหนี่ รับศิษย์แค่เพื่อหาลูกมือ ไม่คิดสอนศิษย์จริงจัง”
ไม่ใช่ข่าวลืออะไรหรอก จริงแท้ทุกอย่างเลยแหละ พนักงานหญิงกล้าคิดแต่มิกล้าพูด
เซี่ยเปิ่นจวินเป็นเจ้าของร้านนี้ และยังเป็นปรมาจารย์เซียนนักหลอมอาวุธ หากทำให้อีกฝ่ายโกรธขึ้นมา สถานเบาก็ถูกไล่ออกสถานหนักคือมิอาจออกไปได้อีก
คิ้วยาวของเซี่ยเปิ่นจวินขมวดย่น แน่นอนว่าเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและคา
