งเจียงผิงอันพลันเย็นเยียบ จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวหลากทะลักอย่างเกินควบคุม
ร่างของพนักงานหญิงพลันนิ่งเกร็ง คราบวารีเหลืองปรากฏบนกระโปรงขาว นางซึ่งมิได้เยือนสุขามาเป็นร้อย ๆ ปีถึงกับปลดเบา
ขณะนี้ นางเหมือนเข้าใจเสียทีว่า ‘สายตาฆ่าคนได้’ หมายถึงอย่างไร
มารร้าย! เจ้านี่ต้องเป็นมารร้ายพวกที่ฆ่าคนไม่กะพริบตาแน่ ๆ!เช่นนั้นจึงปล่อยจิตสังหารน่ากลัวเช่นนี้ออกมาได้!
“สาธุ สาธุ ไม่เอาไม่โกรธ”
เจียงผิงอันตระหนักแล้วว่าเขาหลุดการควบคุม จึงรีบนำประคำพุทธวิถีออกมาควบคุมอารมณ์ตัวเอง
ยามปากบริกรรม อำนาจของประคำพุทธวิถีก็ปรากฏ เจียงผิงอันผู้กำลังจะเดือดโทสะค่อย ๆ สงบลง
“ช่างมันเถอะ สะสางบัญชีเลย”
จะได้ศึกษางานที่นี่หรือไม่ไร้สำคัญ มันเป็นแค่คำขอของอวิ๋นเหยา ไม่ใช่ความคิดเขาเสียหน่อย
พนักงานหญิงตัวสั่น รีบนำผลึกเซียนออกมาส่งให้เจียงผิงอัน
จากกระบวนการทั่วไป นางยังต้องมอบยอดสมบัติให้นักหลอมอาวุธระดับสูงประเมินก่อน แล้วจึงให้ร้านจ่ายเงินซื้อ
แต่ยามนี้นางลนลานสุดขีด กลัวเจียงผิงอันจะไม่พอใจแล้วสับนางเป็นชิ้น ๆ จึงรีบควักเงินตนเองมาจ่ายให้อีกฝ่ายรีบ ๆ ไปเสีย
เจียงผิงอันรับเงินแล้ววางดาบล ้าค่า หันกายเดินจากไปขณะปากพึมพำสาธุสาธุ
“สาธุบ้านโคตรเหง้าเจ้าสิ! มารร้ายอย่างเจ้ามีอะไรให้สาธุ!”พนักงานหญิงก่นด่าในใจ
เมื่อเจียงผิงอันเดินออกจากห้องส่วนตัว ก็มีหนึ่งเสียงคำรามมาจากห้องด้านใน “ข้าบากบั่นเป็นศิษย์เจ้ามา
