แต่ที่ไหนได้!! มันกลับเป็นคนเหลาะแหละ หนักไม่เอาเบาไม่สู้ ไร้ความอดทน ไม่มีความพยายาม!! เจอเรื่องยากเย็นเข้าหน่อย เพียงครึ่งวันก็ตัดใจยอมแพ้เสียแล้ว!! เฟิงอี้จุน หลานอย่าได้เอามันเป็นเยี่ยงอย่างโดยอันขาดเชียว!!” ผู้อาวุโสเฟิง สบถก่นด่าตามหลังอีกมากมายตามวิสัยผู้ชรา ที่ภาคภูมิใจในเคล็ดวิชาสายปราณอัคคี
เฟิงอี้จุน ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ตอบรับ…
“ท่านปู่ อย่าบอกนะว่าคนที่ท่านกำลังกล่าวถึง คือศิษย์น้อง เหยาซาน?!”
ผู้อาวุโสเฟิง ค้างชะงักไปเล็กน้อย…
“ก็ใช่น่ะสิ!! เจ้าเด็กนั่นมันเพิ่งเข้าสำนักวันนี้วันแรก และดูเหมือนว่า ท่านหัวหน้าแผนกวรยุทธประยุกต์ จะให้ความสนใจเจ้าเด็กนี้อย่างมาก ถึงขั้นติดต่อเข้ามากำชับให้ข้าช่วยดูแลอีกแรงหนึ่ง
ชิ!! คิดแล้วก็น่าโมโหยิ่ง ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะตอบท่านหัวหน้าแผนกออกไปอย่างไร…”
เฟิงอี้จุน ถึงกับสะอึกในลำคอ ก่อนจะขืนยิ้มแสดงสีหน้าเจื่อนลง…
“เช่นนั้นท่านปู่จงวางใจเถอะ… ข้าคงไม่มีทางเอาศิษย์น้องเหยาเป็นแบบอย่างแน่นอน ไม่สิ! หากกล่าวให้ถูกต้อง ควรบอกว่าข้าไม่มีปัญญาจะไปเลียนแบบศิษย์น้อยเหยาเสียมากกว่า…”
