เหยาซาน มิอยากอธิบายให้มากความ อยู่นานไปรังแต่จะถูกตำหนิมากขึ้น จึงรีบประสานมือขออภัยและถอยกลับออกจากหออัคคีในทันที… เป็นความบังเอิญอีกครั้ง ที่สวนทางกับ เฟิงอี้จุน ซึ่งกำลังจะเข้าไปภายในหออัคคี…
“อ้าว… ศิษย์น้องเหยา ใยจึงเร่งร้อนนัก?!”
เหยาซาน ยิ้มอ่อน…
“ดูเหมือนว่าปู่ของท่านจะโกรธข้าไม่น้อยที่เอาตำรากลับมาคืน… เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนแล้วกันศิษย์พี่เฟิง ไว้มีโอกาสครั้งหน้าค่อยคุยกับใหม่…” กล่าวจบเด็กหนุ่มก็เร่งเดินจากไปทันที สร้างความงุนงงให้กับ เฟิงอี้จุน อยู่ไม่น้อย…
แต่เมื่อ เฟิงอี้จุน เข้าไปด้านในหออัคคี ก็พบว่าปู่ของตนกำลังแสดงท่าทีฉุนเฉียวอยู่จริง ๆ
“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือท่านปู่?!”
“เหอะ!! ไม่มีอะไร เพียงแค่สมเพชใจในความอ่อนหัดของศิษย์สายนอกคนใหม่… คราแรกที่ได้เจอปู่ยังอดชื่นชมมันไม่ได้ ทั้งการรัศมีพลังและออร่าที่แผ่ออกมาจัดว่าน่าสนใจยิ่งนัก ทั้งยังเลือกสรรตำราเคล็ดวิชาเปลวเพลิงเอกลักษณ์ออกไปอีกด้วย ทำให้ปู่รู้สึกคาดหวังกับผลลัพธ์ในภายภาคหน้าจากเด็กคนนั้นอยู่ไม่น้อย
