เปียวเฟยฟง ผงกศีรษะตอบรับ ก่อนจะกุลีกุจอรีบออกไปจากที่นี่ พลางตวาดเสียงดังบอกให้เหล่าผู้ติดตาม ลากตัว เฉียนเป่ย เจียงฉุน และ เซี่ยวถัง ที่หมดสภาพออกมาด้วย… แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวอะไรออกมา รีบพาตัวทั้งสามออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว…
เหยาซาน เผยรอยยิ้มเจือจาง ก่อนจะมองกลับไปยัง เฟิงอี้จุน...
ชายหน้าหยก ถอนหายใจหนักหน่วง ก่อนจะหันต่อไปยังเหล่าสหายที่ติดตาม…
“พวกเจ้าทุกคนห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป และอย่าไปก่อความวุ่นวายให้ศิษย์น้อยเหยาเข้าใจหรือไม่”
“รับทราบ!!” สหายของ เฟิงอี้จุน ทั้งหมดตอบรับโดยไม่ต้องใช้เวลาฉุกคิด… หลังจากเห็นความสามารถก่อนหน้านี้ ไหนเลยจะมีใครอยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดที่เล่นงาน เปียวเฟยฟง ราวกับบิดข้อมือเด็กเช่นนั้น
สายตาของ เฟิงอี้จุน มองมายัง เหยาซาน ด้วยความนับถือ สถานะของศิษย์พี่ศิษย์น้องคล้ายกลับตาลปัตร ถึงแม้ เหยาซาน จะเพิ่งเข้าสำนัก และมีอายุน้อยกว่าผู้อื่น แต่ก็ได้รับความนับถือผ่านสายตาเหล่าศิษย์สายในระดับสูง ในสายปราณอัคคีไปเป็นที่เรียบร้อย…