ทุกคนกลับมาเริ่มฝึกฝนต่ออีกครั้ง จวบจนเวลาผ่านไปราว 2 ชั่วยาม ก็เริ่มมาถึงขีดจำกัดของสมาชิกในกลุ่ม เฟิงอี้จุน แล้ว เนื่องจากความร้อนภายในถ้ำอัคคี แม้จะทำให้พัฒนาเคล็ดวิชาได้รวดเร็ว แต่ก็ทำให้ร่างกายเกิดความเหนื่อยล้า มากกว่าการฝึกที่ด้านนอกหลายต่อหลายเท่า…
ด้าน เหยาซาน ไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยด เริ่มปรับสภาพร่างกายได้บ้างแล้วหลังเข้าถึงเคล็ดวิชาสายปราณอัคคีที่มากขึ้น เชื่อมั่นว่าต่อให้คนขยับตำแหน่งเข้าไปยังเขตระยะที่ 4 ในตอนนี้ ก็น่าจะสามารถทำได้… อีกทั้งยังจดจำเนื้อหาในตำราของเคล็ดวิชาเปลวเพลิงเอกลักษณ์ ได้ขึ้นใจทุกภาพทุกตัวอักษรเป็นที่เรียบร้อย หากแต่เคล็ดวิชานี้มิได้ทำให้ผู้ฝึกแข็งแกร่งขึ้น มากไปกว่าเพิ่มภูมิคุ้มกันต่อเปลวเพลิง…
เฟิงอี้จุน เห็นเหล่าสหายมาถึงขีดสุด ก็หันมองมายัง เหยาซาน...
“ศิษย์น้องเหยา… สำหรับวันนี้พวกเราคงฝึกฝนเพียงพอแล้วคงต้องขอตัวก่อน หวังว่าพรุ่งนี้จะได้เจอเจ้าอีกครั้ง…”
