ที่ข้อควำมนี้ปรำกฏ เสียงฮือฮำก็กระหึ่มทันที
“มีคนรอดได้สิบปีจริง ๆ ด้วยเฮ้ย!”
“อิจฉำชะมัดเลย ถึงกับได้ศำสตรำเซียน หำกข้ำมีศำสตรำเซียนสักชิ้น ข้ำต้องบรรลุเซียนได้แน่ ๆ!”
“ใครกันนะ แข็งแกร่งขนำดนี้”
มีแต่ต้องเข้ำสู่สมรภูมิเอง จึงตระหนักแจ้งว่ำในนั้นน่ำสะพรึงกลัวเพียงไร กำรเอำชีวิตรอดในนั้นสิบปีได้อัศจรรย์อย่ำงยิ่ง
ในมุมหนึ่งของชั้น คนชุดด ำสวมหมวกกลุ่มหนึ่งถ่ำยทอดกระแสปรำณสื่อสำรกัน
“ประมำณจำกเวลำและควำมแข็งแกร่ง ผู้ฝึกตนขั้นกลำงระดับเขตแดนนั่นน่ำจะเป็นเป้ำหมำยของเรำ เจียงผิงอัน”
“คนของเรำเข้ำไปหำเขำแล้ว เรำน่ำจะเจอและลอบสังหำรเขำได้ในไม่ช้ำ”
“จะส ำเร็จหรือ? เจ้ำนั่นเป็นอันดับหนึ่งในขั้นต้นระดับเขตแดนของประวัติกำรณ์เลยนะ”
“ไม่ใช่ปัญหำหรอก มือสังหำรหัวกะทิระดับเดียวกันสำมสิบกว่ำคน แถมมีศำสตรำเซียนอีกชิ้น จะผิดพลำดได้อย่ำงไร?”
“นั่นสินะ”
คนเหล่ำนี้คือมือสังหำรที่ลอบเล่นงำนเจียงผิงอันในส ำนักศึกษำชำงจือ พวกเขำรับจ้ำงวำนจำกโอวหยำงจั๋วรื่อให้มำลอบสังหำรเจียงผิงอัน แต่หนแรกนั้นล้มเหลว และพวกเขำยังขอให้โอวหยำงจั๋วรื่อเพิ่มรำงวัล
โอวหยำงจั๋วรื่อเองก็ใจป ้ำ ให้รำคำค่ำลอบสังหำรเทียบเท่ำค่ำหัวเซียนมนุษย์
ด้วยเหตุนี้ พวกเขำจึงเกณฑ์มือสังหำรระดับหัวกะทิระดับเดียวกับเจียงผิงอันในกลุ่มมำกันหมด แต่ละคนล้วนมีผลงำนสังหำรผู้ฝึกตนร่วมระดับมำนับร้อย
คนเหล่ำนี้ล้วนถูกฝึกอย่ำงมืออำชีพ เฉียบขำดไร้ปรำนี
นอกจ
