เติ้งเส้ำสี่ไม่รู้ว่ำไฉนเจียงผิงอันจึงถำมเช่นนี้ เขำส่ำยหน้ำตอบ“ข้ำไม่เคยผ่ำนสงครำม”
อย่ำงมำกที่สุด เขำก็แค่เคยผ่ำนกำรต่อสู้แบบกลุ่ม
เจียงผิงอันพูดด้วยสีหน้ำเคร่งขรึม “หำกเคยผ่ำนสงครำม จะรู้ว่ำกำรเอำตัวรอดในสงครำมมิใช่เรื่องง่ำย กำรได้ศำสตรำเซียนมำนั้นยำกยิ่ง”
เขำเคยผ่ำนสงครำมในภพแร้นแค้น เห็นควำมน่ำกลัวของสงครำมมำกับตำ ผู้ฝึกตนตกตำยดุจเม็ดฝน ชีวิตเหมือนเป็นต้นหญ้ำอันไร้ค่ำ ถูกเกี่ยวเก็บได้ง่ำย ๆ
นี่ขนำดศึกในภพแร้นแค้น ศึกในภพเซียนเกี่ยวข้องกับเซียนและภพน้อยใหญ่มำกมำย ยิ่งต้องน่ำกลัวกว่ำนั้น
นอกจำกเหล่ำคนคลั่งสงครำมแล้ว ผู้ที่เคยผ่ำนสงครำมมำจะกลัวสงครำมอย่ำงลึกล ้ำ หำกไม่ประสบเองก็ไม่มีทำงซึ้งถึงควำมน่ำกลัว
เหล่ำบุคคลตรงหน้ำนี้ดูไม่เหมือนเคยผ่ำนสงครำม สำยตำของพวกเขำสุดโหยหำอยำกได้ศำสตรำเซียน
เติ้งเส้ำสี่ตบบ่ำเจียงผิงอัน “ผ่อนคลำยไว้ ต่อให้ข้ำงในอันตรำยจริง อย่ำงมำกก็แค่ชวดศำสตรำเซียนแล้วถูกคัดออก ไม่เสียหำยอะไรหรอก”
เจียงผิงอันพยักหน้ำ หำกให้เขำไปเผชิญสงครำมจริง เขำจะหันหลังเผ่นหนีมันเดี๋ยวนี้แหละ
แม้ ‘วิชำลวงสวรรค์’ จะเป็นของดี ก็ไม่ส ำคัญเท่ำชีวิต
“เรื่องน่ำกลัวที่สุดในขณะนี้คือ หำกอยู่รอดแค่เวลำสั้น ๆ ข้ำจะไม่มีโอกำสขึ้นสู่ชั้นเจ็ด”
เส้นทำงสู่ชั้นเจ็ดถูกบังอยู่ หำกขึ้นชั้นสูงกว่ำนี้ไม่ได้ ก็ไร้โอกำสได้ ‘วิชำลวงสวรรค์’
เริ่มมีคนผลักประตูเดินเข้ำไปกันแล้ว
“ข้ำเป็นเผ่ำมนุษย์ ไม่มีท
