ำงโจมตีคนกันเอง ต้องเลือกค่ำยเผ่ำมนุษย์แน่อยู่แล้ว”
“ศึกนี้ไม่มีผู้แพ้ชนะ เลือกค่ำยไหนก็ค่ำเท่ำกัน เรำแค่คุ้นเคยกับค่ำยมนุษย์กว่ำเท่ำนั้นเอง”
“ที่จริงข้ำอยำกไปดูทำงฝั่งค่ำยเผ่ำปีศำจนะ แต่เพื่อควำมปลอดภัย เลือกเผ่ำมนุษย์แล้วกัน”
ปวงชนล้วนเลือกค่ำยเผ่ำมนุษย์ ก้ำวเข้ำประตูบำนซ้ำยพร้อมควำมกระหำยอยำกได้ศำสตรำเซียน
ผู้ฝึกตนเหล่ำนั้นสัมผัสได้เพียงโลกหมุนควง หมดสติไปชั่วขณะแต่แล้วก็คืนสติอย่ำงรวดเร็ว แล้วภำพตรงหน้ำก็ท ำให้ทุกดวงใจสั่นสะท้ำนรุนแรง
พวกเขำละล่องอยู่ท่ำมกลำงจักรวำลอันริบหรี่ รำยล้อมโดยผู้ฝึกตนร่วมระดับ
เมื่อมองไปตรงหน้ำ ยอดฝีมือเผ่ำปีศำจโบรำณอันน่ำสะพรึงกลัวยืนประจัน จ ำนวนศัตรูเหลือล้นทั่วจักรวำลไปหมด
ปรำณอันน่ำสะพรึงกลัวจำกสำรพัดยอดฝีมือปกคลุมทั่วทั้งจักรวำลพร่ำงพรำว ท ำให้โลหิตเกือบควบแน่นยำกไหลเวียน ปรำณเซียนยำกขยับเคลื่อน
หัวใจของบุคคลทั้งยี่สิบสำมสิบคนที่เพิ่งมำล้วนเต้นระทึกรุนแรงสมรภูมิจ ำลองนี้สมจริงยิ่งนัก รำวพวกเขำมำยังสมรภูมิอย่ำงแท้จริง
พวกเขำเพิ่งเคยเห็นตัวตนร่วมระดับมำกมำยเพียงนี้เป็นครั้งแรกเป็นภำพน่ำตื่นตะลึงเกินบรรยำย
เดิมทีพวกเขำคิดว่ำจะอยู่รอดได้อย่ำงน้อย ๆ สิบปี แต่ยำมนี้ดูพวกเขำจะคิดง่ำยเกินไปแล้ว
“ฆ่ำ!”
“ฆ่ำ!”
เมื่อเสียงสั่งกำรของแม่ทัพดังมำจำกแนวหลัง เสียงกำรต่อสู้ก็กึกก้องไปทั่วทิศ
ตัวตนร่วมระดับของสองฝ่ำยประหัตประหำร วรยุทธ์นับพันเรืองรองสำรพัดสี สำดส่
