สมรภูมิแห่งนี้จ ำลองได้เหมือนจริงยิ่ง ตัวตนเผ่ำปีศำจตระหนักฤทธิ์เจียงผิงอันแล้วก็หนีกระเจิง ไม่ต่ำงจำกสัจธรรมเลย
เจียงผิงอันกำงปีกสีเลือด เปิดฉำกไล่ล่ำสังหำรปีศำจอย่ำงบ้ำระห ่ำ
ภำยใต้กำรเสริมพลังของ ‘คัมภีร์ตัดชีวิต’ ยิ่งฆ่ำมำกยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
เมื่อเวลำผ่ำนไป เจียงผิงอันค่อย ๆ เข้ำสู่ภวังค์สังหำร ผสำนเข้ำกับสภำวะลืมตัวตน ท ำให้กำรเข่นฆ่ำเป็นไปโดยสัญชำตญำณ
ในสภำวะนี้ วิญญำณของเขำจะไม่เหนื่อยอ่อน มีพลังกลืนกินคอยเติมปรำณ ปรำณเซียนก็จะไม่ขำดช่วง เขำเหมือนกลำยเป็นเพชฌฆำตที่เกิดมำเพื่อเข่นฆ่ำ
เจียงผิงอันหลงลืมเวลำและสรรพสิ่ง ในใจมีเพียงกำรฆ่ำฟัน
ขณะเดียวกัน บนสมรภูมิขั้นปลำยระดับเขตแดน
เติ้งเส้ำสี่ต่อสู้จนร่ำงโชกเลือด ในที่สุดเขำก็เชื่อเจียงผิงอันแล้วว่ำกำรเอำตัวรอดในสงครำมยำกเย็นแสนเข็ญ
พลังต่อสู้ของเขำติดสิบอันดับแรกในระดับที่ส ำนักศึกษำชำงจือพรสวรรค์เลิศล ้ำ น้อยคู่ต่อกร
แต่ในสมรภูมิอันโอฬำรนี้ เขำช่ำงเล็กจ้อยเหลือเกิน เขำรับมือคู่ต่อสู้สองคนในระดับเดียวกันได้ แต่ไม่มีทำงพิชิตยี่สิบ สองร้อยหรือสองล้ำนไหว!
ซำกศพผู้ฝึกตนและปีศำจร่วมระดับเกินคณำนับเกลื่อนทั่วจักรวำล ภำพอันชวนขนลุกนี้ มิเห็นกับตำไม่อำจรู้ซึ้ง
“กระทั่งอัจฉริยะไร้เทียมทำนอย่ำงสหำยเต๋ำเจียง เจอศึกระดับนี้เข้ำไปก็คงล ำบำกยิ่ง”
แม้เติ้งเส้ำสี่จะรู้ว่ำเจียงผิงอันแข็งแกร่งมำก แต่ในศึกใหญ่ระดับนี้แข็งแกร่งไปก็เท่ำนั้น
“พี่ ศึกน
