ี้ต้องสู้นำนแค่ไหน?”
เติ้งหลวนโชคดียิ่งที่หำเติ้งเส้ำสี่เจอแล้ววิ่งมำสู้ใกล้ ๆ กัน จึงพึ่งพำกันพ้นอันตรำยมำได้
“ไม่รู้สิ พยำยำมประหยัดปรำณเซียนไว้ ศึกใหญ่ระดับนี้น่ำจะต้องสู้กันเป็นปี ๆ แบบไม่หยุดพักเลย” สีหน้ำของเติ้งเส้ำสี่เคร่งขรึม
“สู้นำนขนำดนั้น จะไปไหวได้อย่ำงไร?” เติ้งหลวนสู้กับศัตรูที่หลำกไหลไม่รู้จบจนยำมนี้เหนื่อยหอบ ไม่อำจสู้ตลอดเวลำได้ไหว
“เพรำะเช่นนี้ไงข้ำจึงให้เจ้ำถนอมปรำณเซียนไว้ เมื่อมีโอกำสจะได้ฟื้นก ำลังได้ไว อย่ำคิดถอยหนีเชียว ข้ำงหลังมีผู้ตรวจกำรอยู่ หำกจับได้ว่ำเจ้ำหนีทัพ เจ้ำจะถูกประหำรทันที”
“พวกตำขำวเท่ำนั้นแหละที่หนีทัพ!”
เติ้งหลวนกัดฟัน ควงพลองเข้ำรบพุ่งกับยอดฝีมือเผ่ำปีศำจ
ศึกอันดุเดือดนี้ดูไม่จบไม่สิ้น ศัตรูมีจ ำนวนเกินประมำณ เอำชนะไปสักตน ตนที่สองก็จะปรี่เข้ำมำ บำงหนกระทั่งถูกรุมโจมตี
นี่คือศึกเอำตัวรอด
มีแต่ต้องอยู่รอดให้นำนที่สุด จึงมีโอกำสได้ศำสตรำเซียน และสำมำรถขึ้นสู่ชั้นถัดไป
ขณะเดียวกัน ข่ำวกำรค้นพบโลกใบน้อยของรำชินีปีศำจกระจำยไปทั่วภพเซียน ผู้ฝึกตนทุกแดนดินล้วนเร่งรุดมำ ต่ำงฝ่ำยล้วนอยำกได้ส่วนแบ่งผลประโยชน์
รำชินีปีศำจคือหนึ่งต ำนำน หำกไม่มี ‘วิชำลวงสวรรค์’ ที่นำงสร้ำง ศึกตัดสินระหว่ำงเผ่ำมนุษย์และเผ่ำปีศำจก็อำจจบด้วยควำมปรำชัยของเผ่ำมนุษย์
วิชำลวงสวรรค์เป็นวรยุทธ์เซียนที่แข็งแกร่งที่สุดของภพเซียน ไม่มีใครไม่อยำกได้มัน
ผู้ฝึกตนหลั่งไหลเข้ำสู่โลกใ
