บน้อยของรำชินีปีศำจ ก ำจัดหุ่นเชิดมำกขึ้นเรื่อย ๆ ภำยในเวลำไม่กี่ปี ปวงชนก็ล้วนประหลำดใจเมื่อพบว่ำหุ่นเชิดไม่ปรำกฏขึ้นแล้ว!
ไม่รู้ว่ำเพรำะมีหลำกบุคคลหลำยขุมก ำลัง ก ำจัดหุ่นเชิดทั้งหมดไปแล้วหรือเหตุผลอื่นใด แต่ต่อให้ใช้อำวุธวิเศษระดับสูง หุ่นเชิดก็ยังไม่ปรำกฏตัว
สิ่งนี้ท ำให้ผู้ฝึกตนมำกมำยแสนยินดี พอไม่มีหุ่นเชิด พวกเขำก็สำมำรถออกส ำรวจโลกใบน้อยของรำชินีปีศำจได้อย่ำงสบำยใจแล้ว
ผู้ฝึกตนมำกมำยได้รับโอกำสในโลกใบน้อยแห่งนี้ แต่ผู้มำมำกเข้ำก็เหมือนฝูงตั๊กแตน แดนดินแทบถูกผู้ฝึกตนเหล่ำนี้กวำดสรรพสิ่งไปสิ้น
ท้ำยที่สุดก็เหลือเพียงหอคอยแดงสิบแปดชั้นที่ไม่ถูกส ำรวจเนื่องจำกค่ำยกลคุ้มกัน จึงมีเพียงผู้ถือกุญแจพิเศษเท่ำนั้นที่เข้ำได้
ผู้ฝึกตนมำกมำยรวมตัวกันใต้หอคอยสีแดง รอให้อำคมสลำยตัว
แม้ผู้ฝึกตนเหล่ำนี้จะทลำยอำคมไม่ได้ แต่ผู้ใช้ค่ำยกลในภพเซียนท ำได้
เมื่อข่ำวแพร่ไปว่ำในหอคอยสีแดงมีโอสถเซียนชั้นเลิศและศำสตรำเซียนมำกมำย ไม่นำนก็มีผู้ปรำกฏตัวขึ้นพร้อม ‘ศิลำทลำยค่ำยกล’ สร้ำงโดยผู้ใช้ค่ำยกลระดับสูง
เมื่อขว้ำงศิลำทลำยค่ำยกลใส่ ค่ำยกลที่ทำงเข้ำหอคอยสีแดงก็สะท้ำนก่อนจำงหำย ไม่นำนก็สลำยไปสิ้น
ผู้ฝึกตนทั้งหลำยแห่กันเข้ำไปในหอคอยสีแดงอย่ำงบ้ำคลั่งอยำกได้อำวุธวิเศษกันตัวสั่น
สมบัติในสองสำมชั้นแรกไม่เหลืออยู่นำนแล้ว จนเมื่อพวกเขำมำถึงสมรภูมิจ ำลองบนชั้นหก ปวงชนจึงชะงักเท้ำ
“หำกอยู่รอดได้สิบปี ได้ศำสตรำเซี
