“เจ้าหมายความเช่นไร?” เติ้งเส้าสี่สงสัย
เจียงผิงอันเอ่ยว่า “ก่อนข้าเข้ามา ข้าเห็นว่าคลังสองแห่งถูกเปิดแล้ว อาวุธวิเศษและศาสตราเซียนในนั้นถูกคนเหล่านั้นกวาดไปน่าจะอยู่ในโลกใบน้อยของพวกเขา”
“คนเหล่านั้นตายไปแล้ว โลกใบน้อยอยู่ในรอยแตกมิติ”
ดวงตาของเติ้งเส้าสี่พลันเรืองประกาย ศาสตราเซียนสมบูรณ์มูลค่าสูงกว่าเศษซากมากนัก
เขามิคาดว่าเจียงผิงอันจะเต็มใจบอกความลับนี้กับเขา
ศาสตราเซียนแสนล ้าค่า หากเป็นคนทั่วไป คงฮุบไว้คนเดียวไม่บอกใครแน่
เหตุที่เจียงผิงอันบอกเติ้งเส้าสี่นั่น หนึ่งเป็นเพราะเติ้งเส้าสี่ห่วงความปลอดภัยของเขาก่อนสิ่งอื่นใด สองเพราะเขาไม่อาจฮุบศาสตราเซียนไว้มากมายกับตัว ไม่มีใครปกป้องเขา หากถูกผู้ฝึกตนคนอื่นจับได้ เขาถูกล้อมโจมตีแน่ ๆ
สู้บอกอีกฝ่ายเสีย ยามเกิดอันตราย อีกฝ่ายจะได้เต็มใจช่วยเขา
ทั้งสองชำเลืองกัน ต่างฝ่ายเลิกโอ้เอ้ พุ่งไปหาซากศพที่กระจายเกลื่อน ออกพินิจโลกใบน้อยที่ลอยล่องอยู่ทันที
ยามผู้ฝึกตนระดับสูงตกตาย หากเหลือซากสมบูรณ์ โลกใบน้อยก็จะยังอยู่ในซาก แต่หากศพแหลก โลกใบน้อยก็จะกระจายอยู่แถว ๆนั้น หากแรงระเบิดรุนแรงมาก โลกใบน้อยก็อาจกระเด็นไปไกลหรือแหลกสลาย
เช่นโลกใบน้อยของราชินีปีศาจที่กระเด็นหายไปยามร่างนางระเบิด มิถูกค้นพบจนบัดนี้
เจียงผิงอันใช้วิชาเนตรทะลวงมิติ เห็นโลกใบน้อยที่กระจายทั่วได้ชัดเจน
ผู้ฝึกตนที่ตกตายเหล่านี้ยังไม่บรรลุเซียน โลกใบน้อยของพวกเขาเล็กจิ๋ว
