ขอบคุณสหายเต๋าเติ้งที่เป็นห่วง ข้าไม่เป็นไร”
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่หรือ?” เติ้งเส้าสี่สับสนยิ่ง
บนนี้เกิดแรงสั่นสะเทือนยิ่งใหญ่ คนตายกันไปเกือบหมด เหลือก็แค่เจียงผิงอันลำพัง ไม่สิ สองคนต่างหาก เมื่อครู่มีใครอีกคนพุ่งลงจากชั้นบนแล้วเผ่นหนีไป
เจียงผิงอันรีบอธิบาย “เมื่อครู่มีคนกลุ่มหนึ่งบังคับผู้ใช้ค่ายกลอยากจะให้ผู้ใช้ค่ายกลเปิดค่ายกลคลังสมบัติ แต่ไม่คิดให้ประโยชน์ใด ๆ ผู้ใช้ค่ายกลเกิดโทสะ จึงระเบิดศาสตราเซียนตามกันเป็นลูกโซ่พินาศทั่วทั้งชั้นห้า”
เติ้งเส้าสี่ได้ยินแล้วก็พลันกระจ่างแจ้ง อย่างนี้นี่เอง
“ไอ้เวรพวกนี้เห็นแก่ตัวกันจริง ๆ คลังสมบัติเยอะแยะขนาดนี้ต้องได้ของดี ๆ มากมายเป็นแน่แท้ หากผู้ใช้ค่ายกลเปิดคลังได้ แบ่ง
ให้เขาครึ่งหนึ่งก็สมเหตุสมผลแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่แบ่ง ไม่น่าเล่าผู้ใช้ค่ายกลถึงโมโหนัก”
เติ้งเส้าสี่ไม่มีทางคิดหรอกว่าผู้ใช้ค่ายกลที่เจียงผิงอันพูดถึงจะเป็นตัวเขาเอง
เจียงผิงอันไหวไหล่ “ใครบอกว่าไม่ล่ะ”
เขาไม่อยากระเบิดที่นี่ แต่ในเมื่อเขาจะไม่ได้อะไร เช่นนั้นก็อย่าหวังมีใครได้ไปเลย
“ผู้ใช้ค่ายกลคนนั้นก็ไร้ปรานีดีแท้ ศาสตราเซียนเยอะแยะเช่นนี้ยังระเบิดได้ลงคอ เรารีบไปเก็บเศษศาสตราเซียนกันเถอะ!” เติ้งเส้าสี่รัวลิ้นเร็วจี๋ หากเขามัวชักช้า เศษศาสตราเซียนก็จะถูกชิงเก็บไปหมด
ขณะที่เติ้งเส้าสี่กำลังจะลงมือ เจียงผิงอันก็คว้าไหล่เขาไว้“ตอนนี้อย่าเพิ่งสนใจเศษศาสตราเซียนเหล่านั้นเลย”
