มวล เจียงผิงอันรู้สึกว่าสิ่งที่บรรลุใช้งานยากที่สุดก็คือกฎแห่งกาลเวลา
เมื่อเก็บยันต์ระดับเซียนไปได้ เจียงผิงอันก็มองทางเข้าชั้นหกดวงตาเรืองประกายคลับคล้ายสับสนสงสัย
หากว่าด้วยเหตุผลแล้ว คลื่นพลังระดับเซียนแผ่ทั่วชั้นห้าเช่นนี้น่าจะดึงดูดหุ่นเชิดระดับเซียนมาแท้ ๆ แต่ไฉนหุ่นเชิดระดับเซียนจึงไม่ออกมา?
หรือข้างบนนั้นไม่มีหุ่นเชิดระดับเซียนอยู่แล้ว?
หรือเกิดอะไรที่ทำให้หุ่นเชิดระดับเซียนลงมาไม่ได้?
ขณะที่เจียงผิงอันกำลังงุนงง ที่ทางเข้าชั้นห้าจากชั้นสี่ ผู้ฝึกตนคนแล้วคนเล่าซึ่งมีอาวุธครบมือก้าวเข้ามาอย่างระแวดระวัง จิตสัมผัสสืบทั่วทั้งห้าอย่างต่อเนื่อง
“เกิดอะไรขึ้น? ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ไฉนเละเทะเช่นนี้?”
“เศษอาวุธวิเศษเพียบเลย! มีกระทั่งเศษศาสตราเซียน หรือการสั่นสะเทือนเมื่อครู่จะเป็นเพราะศาสตราเซียนเหล่านี้ระเบิด?”
“ปวดใจนัก ศาสตราเซียนระเบิดไปเยอะขนาดนี้!”
“อย่ามัวปวดใจ รีบเก็บเศษศาสตราเซียนกัน ต่อให้มีแค่เศษก็ยังขายได้อื้อเลยนะ!”
แม้ผู้ฝึกตนเหล่านี้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าไร้อันตรายพวกเขาก็แปรเป็นลำแสงพุ่งตามหาเศษศาสตราเซียน
เติ้งเส้าสี่มิได้ไปเที่ยวเก็บเศษศาสตรากับเขาทันที แต่มาถามเจียงผิงอันอย่างเป็นห่วง “สหายเต๋าเจียง ไม่เป็นอะไรนะ?”
เขาสังเกตว่าปราณของเจียงผิงอันรวนเรเล็กน้อย บนร่างยังเปื้อนโลหิต น่าจะผ่านอันตรายมา
เจียงผิงอันเห็นอีกฝ่ายเป็นห่วงก็ยิ้มให้บาง ๆ “
