บนี้มันจะเกิดที่ไหนล่ะ?”
“พวกเขาไม่ได้จริงใจกับเฝ่ยไป๋ลู่ ถ้าเฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้โด่งดังบนโลกออนไลน์ พวกเขาก็คงไม่แยแสแน่”
“ฉันดูวิดีโองานเลี้ยงต้อนรับญาติในวันนั้นของตระกูลเฝ่ยแล้ว คุณนายตระกูลเฝ่ยสนิทสนมกับลูกสาวนอกไส้สุด ๆ แล้วยังปฏิบัติต่อไป๋ลู่เหมือนเป็นศัตรู ชี้หน้าเฝ่ยไป๋ลู่ ทั้งเรียกทั้งตะโกน ใบหน้าดุร้าย สามารถจินตนาการถึงความคิดของคนอื่น ๆ ในตระกูลเฝ่ยได้เลย…”
คุณแม่เฝ่ยโกรธจนหายใจไม่ออก เธอโทรศัพท์หาเฝ่ยมาแล้วแว้ดใส่ว่า “ทำไมคุณยังหาหมอให้พ่อแม่บุญธรรมของนังดาวหายนะนั่นอีก? ตอนนี้ใคร ๆ ก็จับตาดูความวุ่นวายของครอบครัวเรา คุณรู้หรือเปล่าว่าพวกเขาพูดถึงฉันยังไง?”
คุณแม่เฝ่ยไม่ได้อยู่ที่เมืองเจียง แล้วรู้ได้ยังไงว่าตระกูลเฝ่ยเกิดเรื่องขึ้น
เฝ่ยมาไม่มีอะไรจะพูดกับคุณแม่เฝ่ย เสียงแหลมของคุณแม่เฝ่ยทำให้เขาถึงกับคิ้วขมวด
เขาตอบกลับแบบขอไปทีแล้ววางสาย และขับรถไปที่วิลล่าที่อยู่ใกล้ ๆ ตระกูลเฝ่ย
“พ่อ พ่อมาได้ยังไง? ฉันกับแม่กำลังเตรียมส่งอาหารไปให้พ่อพอดีเลย…” เฝ่ยชิงรั่วมองเฝ่ยมาด้วยรอยยิ้ม
เธอวางของที่อยู่ในมือลง แล้วเดินเข้าไปจับแขนเฝ่ยมาอย่างแนบแน่น
ภายในบ้านได้รับการตกแต่งอย่างอบอุ่นโดยหญิงเจ้าของบ้าน ดอกเดหลีที่มีสีแดงราวกับเปลวไฟวางอยู่ข้างผนัง ลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหวเป็นเส้นโค้งอันบางเบาและนุ่มนวล
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของอาหารและจมูกของเฝ่ยมาก็ผ่อน
