ผู้ฝึกตนทั้งสี่รายล้อมเจียงผิงอัน จิตสังหารจากตัวแทบควบแน่นเป็นสสาร สังหารผู้ฝึกตนระดับต ่าได้แสนง่าย
ใบหน้าของเจียงผิงอันเปี่ยมความพรั่นพรึง “ข้าผิดไปแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ ข้ายกทรัพยากรทั้งหมดที่มีให้เลยก็ได้!”
“เพิ่งรู้ตัวว่าผิดหรือ? สายไปแล้ว ทำลายทรัพยากรเรา ฆ่าพวกเราไปมากขนาดนี้ เพิ่งมาบอกว่าผิดไปแล้ว จะให้เราปล่อยไป? ฝันไปเถอะ!”
ผู้ฝึกตนซึ่งถูกศาสตราเซียนสะบั้นแขนพุ่งเข้าหาเจียงผิงอัน ยกแขนอีกข้างที่เหลือคว้าคอเจียงผิงอัน ตั้งใจจะหักกระดูกเขาทีละท่อนเพื่อระบายโทสะ
ทว่า ทันทีที่ปราชิดตรงหน้าเจียงผิงอัน ความกลัวก็หายไปจากใบหน้าอีกฝ่าย พร้อมหลุมดำอันลึกล ้าสุดขีดปรากฏสูบร่างเขาหายไปในพริบตา
“เหลืออีกสาม”
เจียงผิงอันจ้องมองผู้ฝึกตนที่เหลืออีกสามอย่างสุขุมเคร่งขรึม
อุบายลอบโจมตีเช่นนี้ใช้ได้เพียงหน หลังจากนี้ใช้ได้ไม่ง่ายแสร้งทำอ่อนแอไปก็ไร้ประโยชน์
หากเขาอยู่ที่นี่ครบสามร่าง มันคงไม่อันตรายอะไรนัก ปัญหาอยู่ตรงที่ร่างศึกอยู่ในวิหารเทพชางจือที่ สำนักศึกษาชางจือ ขณะนี้มีเพียงร่างจริงและอวตารกลืนสวรรค์ จึงอันตราย
ผู้ฝึกตนอีกสามคนเห็นเจียงผิงอันกลืนร่างยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนไปในพริบตา ก็ก้าวถอยอย่างเผลอตัว
“พลังกลืนกินอะไรน่ากลัวชะมัด ถึงกับกลืนคนข้ามระดับได้!”
การได้เห็นยอดฝีมือระดับเดียวกันหายไปต่อหน้าทำให้พวกเขาขนลุกซู่
“พลังเช่นนี้ อย่างมากก็ลอบโจมตีได้เพียงหน ขอเพียงระวังไว้ก่
