่แหละ
การสั่นสะเทือนดำเนินอยู่ครู่หนึ่งจึงเงียบลง เมื่อแรงระเบิดชวนสะท้านจางลง เศษอาวุธวิเศษก็เริ่มโปรยปรายจากฟ้า
เดิมที ชั้นห้ามีคลังตั้งเรียงราย แต่หลังจากระเบิดจบลงก็หลงเหลือเพียงซาก อาวุธวิเศษนับไม่ถ้วนระเบิดแหลกเป็นเศษเสี่ยงรัศมีหมองหม่น
รอยแยกมิติปรากฏขึ้น ผู้ฝึกตนสี่คนที่ซ่อนตัวในโลกใบน้อยของตนเดินออกมา ใบหน้าสุดแสนพรั่นพรึง
ยามมองซากพินาศตรงหน้า หัวใจพวกเขาก็รวดร้าวเหมือนมีดกรีดเฉือน
อาวุธวิเศษนับไม่ถ้วนพินาศสิ้น จากคนยี่สิบสามสิบคน มีเพียงพวกเขาทั้งสี่ที่เหลือรอด
ผู้รอดชีวิตมิได้แข็งแกร่ง แต่พวกเขาโชคดี และยังใช้อาวุธวิเศษช่วยชีวิตล่วงหน้า หาไม่ต่อให้ซ่อนตัวในโลกใบน้อยก็ไร้ประโยชน์เศษซากจากการระเบิดศาสตราเซียนทะลวงมิติเข้าสู่โลกใบน้อยได้
“ไอ้เวรนั่น!!”
เหล่าผู้รอดชีวิตล้วนเดือดดาล อกสุมด้วยจิตสังหาร อาวุธวิเศษถูกทำลายเรียบ ไม่เหลือเลย! ทั้งหมดก็เพราะผู้ใช้ค่ายกลสมควรตายนั่น หากมิใช่เพราะอีกฝ่ายระเบิดศาสตราเซียน ที่นี่หรือจะถูกทำลาย?
คนเหล่านี้มิได้สำเหนียกเลยว่าพวกเขานั่นแหละปัญหา มีอาวุธวิเศษอยู่แล้วเยอะแยะ ต่อให้แบ่งกันไปเกินครึ่งก็ยังกำไรมหาศาล ต่อให้บรรลุเซียนก็ยังมิต้องกังวลเรื่องทรัพยากร
แต่พวกเขาก็ไม่อยากแบ่งอะไรให้เจียงผิงอัน ในสายตาพวกเขาเจียงผิงอันไม่ใช่คนแต่เป็นแค่เครื่องมือ ไฉนพวกเขาต้องแบ่งทรัพยากรให้เครื่องมือด้วย?
“หากเจ้านั่นไม่ตาย ข้าจะสับเขาเป็นชิ้น ๆ!” ผ
