ตอนที่ 160
ตำหนักสายลมเหนือ…
ซุน เดินจ้ำพรวดเข้าไปโดยไม่รีรอ แม้จะสวมชุดคลุมศิษย์สายในของสำนัก ทว่าใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยนั้น ย่อมทำให้ผู้ฝึกสอนหลายคนเข้ามาขัดขวาง ไม่ยอมให้ผ่าน... แต่เมื่อ ซุน ใช้จี้แปลงโฉมเผยถึงใบหน้าของ เหยาซาน ออกมา ก็ทำให้ผู้ฝึกสอนที่เฝ้าตำหนักอึ้งงัน พลางมีเสียงจากที่ไกล ๆ ด้านในตำหนักเล็ดลอดสั่งการ...
“ให้เจ้านั่นเข้ามาเถอะ… มันก็คือ เหยาซาน นั่นแหละ…” เสียงนี้เป็นเสียงของเจ้าสำนักอวิ๋น ดังนั้นเหล่าผู้ฝึกสอนด้านหน้าจึงไม่กล้าขัด เผยแววตาสับสบเล็กน้อยมองพิจารณาไปยังเด็กหนุ่ม
ซุน ดิ่งตรงเข้าไปอย่างไม่รีรอ หอมหิ้วความละโมบผ่านดวงตา ตั้งมั่นว่าหากไม่ได้ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ ตนนั้นจะไม่ยินยอมจริง ๆ เมื่อผ่านไปถึงโถงใหญ่ กลับพบว่า เจ้าสำนักอวิ๋น และสองรองเจ้าสำนัก รวมถึงผู้อาวุโสสูงสุด เถิงไห่ ก็อยู่พร้อมหน้ากันที่นี่ด้วย ขาดแต่ผู้อาวุโสสูงสุดจาง ที่ยังไม่กลับจากภารกิจนอกสำนัก…
ชายชราทั้ง 4 คนมีใบหน้าแป้นยิ้ม ยิ่งเห็นท่าทีขึงขังของ ซุน ก็สัมผัสได้ว่าอาการบาดเจ็บสาหัสก่อนหน้า ได้รับการเยี่ยวยาฟื้นฟูมากกว่า 7 ส่วนแล้ว จึงรู้สึกเบาใจไร้กังวล…
