ตลอดการพุ่งทะยาน มู่เจี้ยน ไม่อาจนำบุรุษวัยกลางคนเบื้องหน้ามาทับซ้อนกับ ซุน เมื่อ 4 เดือนก่อนได้เลย… เพราะเด็กหนุ่มในตอนนั้นราวกับเพชรที่ยังไม่ได้รับการเจียระไน ถึงจะสามารถระเบิดพลังมหาศาลจากลมปราณดิบเถื่อนในร่างออกมา จนพิชิตการประลองด้วยเพลงขวานที่น่าพรั่งพรึง แต่นั้นก็ยังเป็นความสามารถของมือใหม่ในการควบคุมลมปราณ แทบจะไร้ซึ่งความละเอียดอ่อน ไม่มีแม้แต่วิชาตัวเบา มีเพียงพละพลังกล้ามเนื้อในการพุ่งทะยาน…
ทว่าท่าร่างที่พลิ้วไหวของชายวัยกลางคน ณ ตอนนี้ นอกจากจะแสดงถึงวิชาตัวเบาชั้นสูงที่เหนือชั้นแล้ว ยังมีระเบียบการเคลื่อนไหวร่างกายที่ไหลลื่นเป็นธรรมชาติอย่างมาก ถ่ายโอนลมปราณบนร่างได้อย่างเหมาะสมมีสมดุลราวกับเป็นชนชั้นยอดฝีมือจริง ๆ ด้วยเวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือนยากที่จะก้าวกระโดดถึงขั้นนี้ หากมิใช่เพราะการแสดงป้ายรับรองสิทธิก็คงยากที่จะปักใจเชื่อว่าเป็นคน ๆ เดียวกัน…
“ข้ามีเรือนส่วนตัวอยู่ภายในเมืองหลวงฝั่งตะวันตก สถานที่แห่วนั้นปลอดภัยไม่มีแม้แต่ข้ารับใช้ จงตามข้ามา…” มู่เจี้ยน กล่าวขึ้นพร้อมมุ่งนำตรงไปยังเรือนของตนเอง
