วย
เติ้งเส้าสี่ก็ค้นพบเรื่องนี้เช่นกัน “หากมิใช่ควันพิษก็จัดการง่ายมันจะไม่แทรกซึมสู่รากฐาน ใช้พลังรากฐานขับพลังเหล่านี้ได้ แต่จะใช้เวลาหน่อยเท่านั้น”
“ไม่ต้องลำบากหรอก”
เจียงผิงอันยกมือวางบนไหล่เติ้งหลวนจากข้าง ๆ ใช้อำนาจกลืนกิน แล้วพลังที่แทรกซึมกายเติ้งหลวนก็ถูกสูบไปทันที
เติ้งหลวนพลันรู้สึกว่าปราณเซียนในตัวเขากลับมาไหลเวียนอีกครั้ง ก็สุดตื่นเต้น “พลังของข้ากลับมาแล้ว!”
“รีบกางโล่คุ้มกัน เอาแบบแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ทำได้เลยนะ ต้องแยกพลังทั้งหมดรอบตัวเจ้า มิให้พลังนี้เข้าตัวเจ้าได้อีก”
เจียงผิงอันกล่าวเตือน เดินไปวางมือบนหลังคนอื่น ๆ เพื่อช่วยสูบพลังพิเศษนี้ออกให้เป็นรายคน
หลังจากเติ้งเส้าสี่ฟื้นพลัง เขาก็สุดเหลือเชื่อ “สหายเต๋าเจียง ดูดซับพลังพิเศษนี่ไปเยอะ ๆ ร่างกายเจ้าจะบาดเจ็บหรือไม่?”
คนอื่น ๆ เองก็เป็นห่วง พวกเขาดูดซับพลังไปนิดหน่อยยังเกิดปัญหากับการเคลื่อนพลังในกาย เจียงผิงอันดูดซับไปขนาดนี้ น่าจะยิ่งอันตรายกว่าพวกเขาอีก
เจียงผิงอันพูดอย่างสุขุม “ไม่เป็นไรหรอก ข้ามีพลังกลืนกินสามารถย่อยพลังนี้ได้ง่าย ๆ น่ะ”
ปวงชนถอนหายใจโล่งอก ขณะเดียวกัน ความตกใจในอกก็มิอาจปกปิด
แม้ขอบเขตของเจียงผิงอันผู้นี้จะต ่า แต่ฝีมือกลับแพรวพราวเรื่องที่ทำให้พวกเขาขวัญผวา อีกฝ่ายก็แก้ได้ง่าย ๆ
โชคดีที่พาเขามาด้วย หาไม่คงไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะต้องเผชิญปัญหากันเพียงไหน ยามแรกที่เจอกัน พวกเขานึกว่าอีกฝ่า
