ลู่เหรินฮ่าว หดนัยน์ตาแคบ ตวัดพัดสีทองออกไปเบื้องหน้า เชิดปลายคางของ เหยาซาน ให้สูงขึ้นอีกเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มน่ากลัว… “หล่อเหลาเอาการ... ไม่บ่อยนักนะที่เราผู้ชราจะเอ่ยปากชมหนุ่มน้อย…”
น้ำเสียงผู้ชราที่ถูกดัดให้อ่อนหวาน ทำเอา เหยาซาน ขนลุกตั้งแต่ปลายเท้ายันหนังศีรษะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะแสดงสีหน้าเยี่ยงไรออกไป… ตันเหมา ที่อยู่ข้าง ๆ ยังอ้าปากค้าง ไหนเลยจะเอื้อนเอ่ยคำพูดคำจา…
จากนั้น ลู่เหรินฮ่าว ก็พลันหัวเราะเสียงเย็น และเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น… สร้างความตกตะลึงให้กับสองผู้เยาว์อย่างไร้ที่สิ้นสุด ไม่เคยคิดมาก่อนจะต้องเผชิญสถานการณ์น่าหวาดหวั่นเช่นนี้ ประหนึ่งว่าแค่สายตาของอีกฝ่าย ยังสามารถเชือดเฉือนร่างของตนให้ขาดสะบั้นได้เพียงจ้องมอง…
แน่นอนว่าตัวของ ซุน ในอดีต ไม่เคยพบเจอ ลู่เหรินฮ่าว มาก่อน... เนื่องด้วยตอนที่เกิดการต่อสู้ระหว่าง ลู่เหรินฮ่าว และ เหยาหมิง นั้น ซุน ไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วย กว่าจะกลับมาถึงการต่อสู้ทั้งหมดก็พลันจบสิ้นลงแล้ว (ตอนที่ 13)
