ตู้ม! ตู้ม!
เสียงระเบิดดังไม่หยุดหย่อน หุ่นเชิดอันทรงพลังกระหน ่าโจมตีจากทั่วทิศทาง
หุ่นเชิดเหล่านี้ถูกขับเคลื่อนโดยพลังพิเศษ จะไม่หยุดจนกว่าจะสังหารเป้าหมายได้
ขอเพียงฆ่าหุ่นเชิดไปสักตัว หุ่นเชิดระดับเดียวกันก็จะแห่กันมาเพิ่ม
กระทั่งยอดอัจฉริยะจากสำนักศึกษาชางจือเหล่านี้ยังไม่กล้าสู้กับพวกมัน
หุ่นเชิดเหล่านี้มิกลัวความเจ็บปวด ไร้ความกลัวตาย พวกมันจะระเบิดตัวเองหากรับมือคู่ต่อสู้ไม่ไหว และมิอาจทราบจำนวนที่แน่ชัดยอดฝีมือมากมายหมดแรงตายไปเพราะหุ่นเชิดเหล่านี้
หนทางรับมือที่ดีที่สุดคือหลบเลี่ยง
ปวงชนห้อตะบึงเผ่นหนีอยู่ครึ่งชั่วยาม มาถึงเทือกเขาแห่งหนึ่งบนนั้นมีรอยแตกมิติขนาดมหึมาซึ่งผ่าแยกเทือกเขาแห่งนี้
“ผ่านรอยแยกมิติตรงหน้าไป หุ่นเชิดจะจำเราไม่ได้ แล้วเราจะปลอดภัย!” เส้าเฉวียนตะโกน
รอยแยกมิตินี้ก็คือจุดที่เส้าเฉวียนวางกับดักไว้ ภายในมีค่ายกลสังหาร ตราบใดที่คนจากคณะเลือดเหล็กเข้าไป มันก็จะทำงานสังหารคนเหล่านั้น
ขอเพียงมิใช่เซียน เข้าไปล้วนตกตาย ต่อให้เป็นเซียน ก็ยังออกมาไม่ได้อยู่หลายเดือน
จี้หยกที่ใช้เข้าใจกลางสุสาน พวกเขาคณะเสินกวงต้องได้มา…
“พรวด!”
ขณะที่เส้าเฉวียนยังฝันหวาน ศีรษะของเขาพลันกระเด็นจากบ่าเห็นร่างไร้หัวของตนและเติ้งเส้าสี่ที่ลอบโจมตีจากเบื้องหลัง
มิเพียงเส้าเฉวียน คนจากคณะเสินกวงคนอื่น ๆ ล้วนถูกลอบโจมตีถ้วนหน้า
หากศีรษะไม่สะบั้น ร่างก็แหลกสลาย
เหตุกะทันหันนี้ทำให้คน
