เติ้งเส้าสี่พูดขึ้น “ก่อนจะร่วมมือกัน ขออธิบายก่อนนะ ผู้ใดพบสมบัติก่อนก็ได้มันไป จะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน”
“แน่นอน ทุกคนเข้าใจ” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าไร้สีเลือดของเส้าเฉวียน
เติ้งเส้าสี่เสริม “อีกอย่าง หากพวกเจ้าไม่มีกุญแจเข้าสู่ใจกลางสุสาน เราจะร่วมมือกันได้เพียงบริเวณรอบนอก จำนวนผู้เข้าสู่ใจกลางสุสานได้มีจำกัด เราพาพวกเจ้าเข้าไปไม่ได้นะ”
“เราก็มีกุญแจเหมือนกัน”
เส้าเฉวียนกล่าวในใจ เดี๋ยวกุญแจเจ้าก็เป็นของเราแล้ว
“เช่นนั้น ก็ยินดีที่ได้ร่วมมือ”
“ยินดีที่ได้ร่วมมือ”
ต่างฝ่ายใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ล้วนซ่อนประสงค์ในใจ
เส้าเฉวียนหารู้ไม่ว่าในคณะของเติ้งเส้าสี่ มีหนึ่งบุคคลรู้แล้วว่าพวกเขาเป็นผู้ลอบโจมตี
คนทั้งสองฝ่าย รวมยี่สิบคนยิ้มให้กัน แล้วเข้าสู่โลกใบน้อยของราชินีปีศาจตงฟางฉิงเสวี่ยไป
โลกทั้งใบเทาทึบ ทัศนียภาพมิแตกต่างจากโลกภายนอกมากนักภูเขาสูง ป่ารกทึบ แต่ปราณปีศาจหนาแน่นทำให้ยอดฝีมือทั้งหลายพากันขมวดคิ้ว
“ปราณปีศาจที่นี่แข็งแกร่งเกินไป ทุกคนควรระวังตัว หากดูดซับปราณปีศาจมากเกินไป สติสัมปชัญญะของพวกเจ้าจะเกิดปัญหาได้” เติ้งเส้าสี่เอ่ยเตือน
ปวงชนกางโล่คุ้มกันรอบกาย
ขณะที่เหินไปยังใจกลางสุสาน พวกเขาพลันพบว่ามีหนึ่งบุคคลเบื้องหลังเขาที่มิเพียงไม่กางโล่ ยังดูดซับปราณปีศาจอย่างเอาเป็นเอาตายด้วย
ปวงชนหันกลับไปมอง
เจียงผิงอันผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นทุกสายตามองมา “อะไรหรือ?”
เติ้งหลวนกล่าว “สหายเต๋า
