เรือเหาะกระเด็นครูดบริเวณที่ผ่านเป็นรอยลึก ฝุ่นควันคละคลุ้งทั่วเวหา แดนดินสะท้านสะเทือน ปวงสัตว์ป่าแตกตื่นหนีกระเจิง
ผู้ลอบโจมตีใช้ศาสตราเซียน แต่โชคยังดีที่เรือเหาะของเติ้งเส้าสี่ก็อยู่ในระดับเซียน มีพลังขวางการโจมตีระดับเซียนมนุษย์ได้
“เวร ไหวตัวไวชะมัด ถอนตัว!”
ผู้ลอบโจมตีในหมอกดำเห็นว่าพวกตนลอบโจมตีไม่สำเร็จ ก็ถอนตัวกันอย่างไม่ลังเลทันที
เติ้งหลวนตกใจจนอวัยวะภายในบิดเกร็ง รีบลุกจากพื้น ชักอาวุธวิเศษโวยวายด้วยดวงตาแดงฉาน “ไอ้พวกสารเลวสมควรตาย!บังอาจลอบโจมตีเรา! พี่ เราไล่ตามไปฆ่าพวกมันกันเถอะ!”
“ไม่ได้ บางทีอาจมีผู้ใดซุ่มอยู่”
สีหน้าของเติ้งเส้าสี่บูดบึ้ง เขาก็เดือดดาลยิ่งเช่นกัน หากเขาไหวตัวไม่เร็วพอ เปิดเกราะคุ้มกันบนเรือเหาะไม่ทัน ทุกคนบนเรือคงตายไปแล้ว
เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายมีคนซุ่มโจมตีอยู่หรือไม่ หากทำอะไรวู่วามทุกคนก็อาจเผชิญหายนะไปด้วยกัน
เติ้งหลวนเต้นเร่า กระทืบเท้าแผดเสียงก้องฟ้า “อย่าให้นายน้อยผู้นี้รู้เชียวนะเฟ้ยว่าพวกแกเป็นใคร! หาไม่ พวกแกโดนถลกหนังแน่!”
คนอื่น ๆ ล้วนขวัญสะท้านอารมณ์เสีย โดนศาสตราเซียนลอบโจมตี พวกเขาเกือบได้ไปโลกหน้ากันแล้ว
ใครกันลอบโจมตีพวกเขา?
ผู้มาลอบโจมตีซ่อนตัวในหมอกดำ ปราณและใบหน้าหาชัดเจนไม่
“ไม่รู้ว่าพวกนี้มาเพราะจี้หยก หรือมีความแค้นอะไรกับเรา ต่อจากนี้ต้องระวังตัวนะ” เติ้งเส้าสี่กล่าวเสียงขรึม
เขาควบคุมเรือเหาะให้เหินขึ้นอีกครั้ง เมื่อแน่ใจ
