ปัว เจ้าจะดูดซับปราณปีศาจสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ มันจะกระทบต่อร่างกายเจ้า กระทั่งมีผลต่อสติสัมปชัญญะเจ้าด้วย”
“ไม่เป็นไรหรอก ข้าเป็นผู้ฝึกมาร ปราณปีศาจหามีผลต่อข้าไม่”ขณะพูดเช่นนั้น เจียงผิงอันก็ค่อย ๆ ควบแน่นผลึกเซียนชิ้นเล็ก ๆอันเต็มไปด้วยปราณปีศาจขึ้นในมือ
เติ้งหลวนผงะ มิคาดว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ฝึกมาร ผลกระทบของผู้ฝึกมารนั้นสูงยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก หากจิตมารกระเทือนอีกฝ่ายมิได้ปราณปีศาจก็ไร้ผลเช่นกัน
เขาจ้องมองผลึกเซียนปราณปีศาจที่ก่อตัวในมือเจียงผิงอัน“สหายเต๋าปัว นี่…”
นอกจากขุดเหมืองหามา ผลึกเซียนยังสามารถสร้างโดยผู้ฝึกตนได้ แต่ผู้ฝึกตนระดับพวกเขาไม่จำเป็นต้องทำผลึกเซียนเองเลยแค่ล่าสัตว์ภูตก็ขายแลกผลึกเซียนได้มากมาย ไวกว่ามัวสร้างเองเยอะ
นอกจากนั้น ผลึกเซียนที่ปะปนด้วยปราณปีศาจเช่นนี้ ผู้ฝึกตนยังถือว่าเป็นผลึกเซียนไม่บริสุทธิ์ คุณภาพแย่ยิ่ง ไร้จำเป็นต้องสร้างเอง
เจียงผิงอันตอบกลับ “บุตรีข้ามีเลือดปีศาจครึ่งหนึ่ง ปราณปีศาจที่นี่บริสุทธิ์นัก เลยอยากทำผลีกเซียนกลับไปให้นางน่ะ”
เมื่อเขานึกถึงแม่หนูน้อยเจียงเมี่ยวอี มุมปากเจียงผิงอันก็ยกยิ้มอย่างเกินควบคุม
แม้เขาจะมิได้รู้สึกผูกพันกับจิ้งจอกเก้าหางจี้เฟยมากนัก แต่เขาเอ็นดูบุตรีผู้นี้ยิ่ง และอยากให้สิ่งดีที่สุดแก่นาง
บุตรียังอยู่ในภพแร้นแค้น เนื่องจากข้อจำกัดฟ้าดิน นางจึงมิอาจสร้างรากเซียน ไว้อีกไม่กี่ร้อยปีได้กลับไป ก็จะได้ช่วยนางทะลว
