ตอนที่ 109
เหยาซาน ไม่ลังเลที่จะรีดเค้นพลังทั้งหมดออกมาในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งลมปราณ และตบะพลังวิญญาณล้วนแล้วแต่พุ่งทะยานจนถึงขอบเขตสูงสุด ไม่กล้าประเมินศัตรูต่ำเกินไป… จากภาพความทรงจำของโจรร่างผอมทำให้ เหยาซาน ประเมินศัตรูได้เกือบทั้งหมด ทว่าก็มิได้ทำให้เด็กหนุ่มมั่นใจว่าจะชนะได้…
หากเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวก็ไม่นับเป็นปัญหา แต่ศัตรูมีจำนวนมากกว่านั้น ทั้งยังไม่มีศีลธรรมใด ๆ ในการลงมือ ย่อมไม่อาจนำกฎของยุทธภพมาใช้กับเหล่าคนชั่วช้าเหล่านี้ได้…
“อย่าหันมองด้านหลัง มุ่งหน้าตรงหนีไปอย่างเดียว!!” เหยาซาน คอยแผดเสียงย้ำเตือนกับพวกนางอยู่เสมอ ออกจะฟังดูเป็นเรื่องง่าย ๆ แต่การไม่เหลือบมองไปยังศัตรูแม้แต่ครั้งเดียวของพวกนางนั้น กลับสร้างสมาธิให้พวกนางจดจ่ออยู่กับพื้นที่ด้านหน้า ไม่ไขว้เขวกับเส้นทางที่นางไม่ชำนาญ
คำเตือนนี้ทั้งหมดก็เพื่อให้พวกนางมีสมาธิ ครองสติอยู่กับตนให้มั่นคง…
ความเร็วของสามผู้เยาว์ใช่ว่าจะธรรมดา หากแต่สองโจรมีพื้นฐานลมปราณที่สูงกว่า สำคัญกว่านั้นคือการชำนาญในพื้นที่ ระยะห่างจึงค่อย ๆ หดสั้นลงเรื่อย ๆ จนเวลานี้เหลือแต่เพียงระยะหนึ่งร้อยก้าวเท่านั้น!!
ต่างฝ่ายต่างมองเห็นกันได้ถนัดแล้ว…
