เมื่อ เหยาซาน กลืนกินเม็ดยา โอสถรากฐานฟ้าดิน ไปพร้อม ๆ กับการร่ำสุราลมปราณด้วยวิถีแห่งเซียนเมรัย ยามนี้จึงเรียกได้ว่าร่างกายของ เหยาซาน ประดุจบ่อพลังที่ดูดกลืนปราณธรรมชาติอย่างรุนแรงตลอดเวลา และแน่นอนว่าสำนักสายลมประจิมนั้น ก็นับเป็นสถานที่ซึ่งอุดมไปด้วยปราณธรรมชาติที่ไหลเวียนพรั่งพรู เหมาะสมกับการบ่มเพาะอย่างยิ่ง
เด็กหนุ่มติดขัดในการทะลวงผ่านขั้นพลังมาสักระยะแล้ว ยังคงติดค้างอยู่ที่ชั้นลมปราณสีน้ำเงินขั้นที่ 2 เหตุก็เพราะเมื่อพื้นฐานลมปราณสูงขึ้น การบ่มเพาะก็จะยิ่งยากขึ้นตามลำดับ…
“คราวนี้แหละ เส้นทางแห่งการบ่มเพาะข้าจะได้เบิกกว้างอีกครั้ง!!”
เหยาซาน เผยสายตามุ่งมั่นเมื่อพบเจอหนทาง…
ท่ามกลางข่าวลือที่ถาโถมประดังเข้ามา ก็ใช่ว่าหมู่ศิษย์ทั้งหมดจะเชื่อถือในข่าวลือเหล่านั้น บางส่วนก็พอจะมองออกมาว่ามันค่อนข้างจะเกินจริงไปหลายส่วน อีกทั้ง เหยาซาน นอกจากเรื่องที่ตกลงมาจากหน้าผาเสียดฟ้า และชื่นชอบการโบยบินอวดโอ้ด้วยวิหคพาหนะแล้ว ก็มิได้แสดงสิ่งใดที่เลวร้ายต่อสำนักออกมา
